porodica - seminarski rad

UVOD

Još su stari Grci učili da je porodica osnovna ćelija društva, odnosno da država ne nastaje drugačije no povezivanjem i stapanjem porodica. Danas se ređe tvrdi da ona poseduje ovako presudnu moć u ustanovljavanju globalnog društva, već se smatra kako porodice već uveliko primaju presudne uticaje šire zajednice.
Kaže se i da je ona od većeg ukupnog zbačaja za siromašne i slabo razvijene zemlje, a od manje važnosti za post-industrijska društva. Možda je to objektivno stanje stvari, ali jeste donekle u neskladu sa kulturnim obrascem bogatih zapadnih država poput SAD i Švadske – po kom su bračni i porodični život svetinje, prve među vrednostima, a na skali ličnih i privatnih preferencija.
Porodica je jedna od glavnih, suštinskih, ključnih vrednosti modernih društvenih zajednica. Kada govorimo o porodici, možemo upotrebiti dva izraza:“ Porodična praktika“ kada želimo da govorimo o stvarnom porodičnom delovanju, a „porodične putanje“ kada želimo da raspravljamo o odnošenju porodice i šireg društva. Pri tome polazimo od činjenice da je u modernim društvima porodica sama po sebi tretirana kao jedna od vrhovnih vrednosti ili ideala, uzor za druge sfere delovanja i ponašanja, a da je opet sa druge strane područje ponašanja i delovanja koje je i samo u posebnim aspektima vredonosno determinisano od strane nekih konkretnijim vrednosti sistema. U slučaju odnosa porodice i vrednosti, možemo razlikovati porodicu kao terminalnu vrednost, vrednost samu po sebi, a sa druge strane životno područje porodice koje je izloženo različitim varijabilnim vrednosnim prosuđivanjima i normativnom regulisanju od strane društva i kulture.
Porodica je u toj meri deo naše svakodnevne životne rutine da je skoro i ne primećujemo. Takav odnos prema porodici svojstven je, pre svega, onima koji u porodici i sa porodicom nemaju posebnih problema, onima kojima porodica pruža svakodnevno osećanje sigurnosti i razumevanja neprimetno se starajući za zadovoljavanje njihovih potreba. Porodicu daleko više primećuju i osećaju oni koji se bore ili sa njenim „prevelikim“ prisustvom koje ih guši ili sa njenim delimičnim ili potpunim odsustvom koje ih čini nesigurnim u svakodnevnom životu. Ali oni najčešće nisu u prilici da razmišljaju o porodici, oni su njome praktično zaokupljeni.
Razmišljanja o porodici od svojih početakapa do danas kreću se u velikom luku: od neprimećivanja, potcenjivanja i zapostavljanja pa do veličanja njene uloge, uticajnosti i značaja.
Preokret u odnosu prema porodici kao i uopšte prema shvatanju ljudskog sveta donosi renesansa. U rano-renesansnim italijanskim gradovima porodica postaje voljena, cenjena, tražena i željena zajednica u kojoj pojedinac može da se oseti gospodarem svoje sudbine, graditeljem vlastitog života.
Uporedo sa nastankom moderne porodice od osamnaestog veka, javljaju se i prvi pokušaji njenog naučnog proučavanja i to, pre svega, u začecima sociološkog pristupa.


Od muža i žene se očekuje da jedno drugo vole i to ne kratko, već trajno. Od roditelja se očekuje da posvećuju najveću moguću pažnju blagostanju svoje dece. Od roditelja i dece očekuje se da traže zadovoljstvo i sreću u krugu porodice. Medjutim, sva ta iščekivanja nemaju ni proizvodnu, ni bilo koju objektivnu osnovu.


NASTANAK I RAZVOJ PORODICE

Što se tiče nastanka i razvoja porodice, i oko tog pitanja postoje različita shvatanja. Po jednima, ona je najstarije jezgro iz kog su se razvili i rod i pleme. Takvo shvatanje imamo kod antičkih filozofa. Drugo shvatanje je da je porodica društveno ekonomska kategorija koja nije postojala na najnižem stupnju razvoja ljudskog društva. Ovo shvatanje je preovladavalo u nauci.
U periodu od kraja 19. Veka do sredine 20. Veka koji je najintenzivniji period u razvoju ove discipline, govorimo o tri kardinalne škole mišljenja o porodici, a to su:

1.Evolucionizam
2.Marksizam i
3.Frojdizam.