Migracije i kriminalitet

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadžmenta, marketinga, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planova, makroekonomije, mikroekonomije, preduzetništva, upravljanja ljudskim resursima, carine i porezi.

Pojam migracije etimološki se izvodi iz latinskog migrare (seljenje, preseljenje, seoba) i po opštoj definiciji znači bilo koji oblik privremenog ili trajnog kretanja živih bića u prostoru. Najjednostavnije rečeno, reč je o svakoj trajnijoj promeni mesta stalnog boravka pojedinca ili društvenih grupa.

Emigracije – Preseljenje iz domovine u stranu zemlju izazvano različitim uzrocima.

Imigracije – Useljenje u neku zemlju na duži boravak.

Kriminalitet je individualni i društveni problem svakog društva i ima više svojih lica i naličja. Vremenom, učinioci krivičnih dela uvideli su potrebu i prednosti međusobne povezanosti i organizovanosti. Organizovani pristup izvršenju krivičnih dela omogućuje ne samo njihovo uspešno izvršenje, nego i otežava, a često i onemogućava otkrivanje učinilaca i pronalaženje dokaza. Uprkos brojnim domaćim i međunarodnim skupovima posvećenim upravo ovoj temi, jedinstvena verifikacija organizovanog kriminala ne postoji. Organizovani kriminalitet vešto koristi uslove nedorečenosti pravne regulative da ostvari kontakte i uspostavi veze sa organima vlasti, državnim, političkim i drugim subjektima. Različiti su metodi stizanja do najviših organa vlasti.


MIGRACIJE


U poslednjih nekoliko decenija došlo je do bitnih promena u prirodi migracionih kretanja na svetskom nivou. Stiven Kastls navodi da su od 1960-ih godina model trajnog naseljavanja, do tada dominirajući migracioni model u većini imigracionih zemalja, proširila četiri migraciona trenda:

1) privremene radne migracije, koje mogu da razultiraju trajnim nastanjivanjem u zemlji destinacije;
2) prikriveni oblici migracija, odnosno nelegalne migracije ka tradicionalnim imigracionim destinacijama, kao i zemljama Zapadne Evrope;
3) migracije radnika iz nerazvijenih zemalja prema destinacijama u kojima se industrijalizacija nalazi u procesu razvoja (npr. Migracije Korejaca i Pakistanaca kao Saudijskoj Arabiji i Kuvajtu tokom 80-ih godina, sve značajnija imigracija iz azijskih zemalja u Ujedinjene Arapske Emirate); 4) migracije ka novim industrijskim zonama u zemljama Trećeg sveta (Castles, 1986, 1993).


Migracija kao sistem

Promene u prostornoj pokretljivosti stanovništva, kao i globalni društveno-ekonomski kontekst, značajno su se odrazili i na proučavanje migracija u poslednjih nekoliko decenija. Perspektiva proučavanja međunarodnih migracija se postepeno menjala, i na njih se gledalo kao na proces koji je uslovljen strukturnim faktorima. Važne strukturne faktore činili su bilateralni sporazumi vezani za radne migracije, modeli stranog ulaganja, menjanje lokalnih ekonomija, naročito agrarnih, kao i uspostavljanje razlike između imigracione politike koja se odnosi na useljavanje, i politike koja se odnosi na integraciju migranata u društvo (Boyd, 1989).

Savremene teorije međunarodnih migracija razvijale su se od ekonomskih modela baziranih na odlučivanju na individualnom nivou, do onih koje akcenat u procesu odlučivanja stavljaju na širok spektar društvenih činilaca. Prema ranim formulacijama teorije odbijanja, odnosno, privlačenja, (pull-push teorije), potencijalni migrant meri negativne faktore koji ga potiskuju iz zemlje u kojoj živi (faktori kao što su male plate, nizak životni standard, loši uslovi za rad i drugo) u odnosu na pozitivne faktore, odnosno dobrobit koju bi mogao imati u zemlji destinacije (na primer visok životni standard, bolja mogućnost napredovanja u poslu, dobro plaćen posao i drugo) i odlučuje se da migrira ukoliko prevagnu faktori moguće dobiti u zemlji destinacije. Iz ovih modela razvili su se modeli koji su se sve više bazirali na makro analitičkom nivou: modeli globalne nejednakosti i teorija segmentiranog tržišta rada (Piore, 1979) i perspektiva svetskog sistema (Wallenstein, 1974), koji su na uzroke migracija gledali kroz razvitak socijalne i ekonomske zavisnosti između nerazvijenih i razvijenih zemalja. Ovi teorijski pristupi su na događanja na polju migracija u svetu gledali iz strukturalne perspektive sa naglaskom izučavanja radnih migracija. Takođe, kroz ove koncepte se doprinelo i razumevanju međunarodnih migracija radne snage u kontekstu globalnog ekonomskog sistema koji ne samo da je povezivao manje razvijene zemlje sa visoko industrijalizovanim, već i u kontekstu restrukturiranja privreda razvijenih zemalja (Casles, 1986).