Komuniciranje kroz vreme

Još u antičkoj Grčkoj i starom Rimu nastala su filozofska i književna dela koja govore o veštini govorenja i umetnosti besedništva. Ta dela pretočena su se u lingvističku nauku, a razne teorije daju svoja objašnjenja za oponašanje i uzvike preko nauka o fonologiji i fonetici kao specifičnim lingvističkim disciplinama značajnih za saznanja o govornoj sposobnosti. Savremena lingvistika smatra da je govor posrednik između misli i zvuka, koji je objašnjava. Za osnovnu komunikaciju glas je osnovni činilac govornog procesa.

Glasom mogu da se izraze mnoge emocije kao što su: krik, smeh, plač, dozivanje, upozorenje, pevanje i sl. Međutim kada govorimo o retorici i besedništvu onda se ne možemo osloniti na glasove izazvane emocijama, te veštinu verbalnog izražavanja moramo posmatrati kao praktični deo govornog procesa, odnosno kao svrsihodan jezički izraz. Verbalna komunikacija je zasnovana na upotrebi reči koje se povezuju u rečeničke izraze. Kako bi se misao izrazila rečima, reči se prilagođavaju gramatičkim pravilima, a delovi govora postavljaju u logičke rečeničke sekvence. Nakon toga, poruka se prenosi u usmenoj ili pismenoj formi sa namerom da se nekom saopšti (prenese).

UVOD 3
1.1 Komunikacija u praistorijskom dobu – neverbalna komunikacija 4
1.2 Gestikulacija kao prvi oblik komuniciranja 6
1.3 Podela neverbalnih znakova komunikacije 7
1.4 Aspekti neverbalne komunikacije 8
1.5 Tumačenja neverbalne komunikacije u različitim kulturama 9
1.6 Moderna sredstva komuniciranja 11
1.6.1 E-mail kao oblik komuniciranja 12
1.6.2 Telefoniranje preko interneta 12
1.6.3 Chat tj. čet kao oblik komuniciranja 13
1.6.4 Društvene mreže kao oblik komuniciranja 13
1.6.5 Blog kao oblik komuniciranja 13
1.6.6 Forumi kao oblik komuniciranja 14
ZAKLJUČAK 14
LITERATURA 16