IP PROTOKOL

(Internet Protocol) -je osnovni protokol mrežne razine TCP/IP modela, a koriste ga protokoli svih razina - iznad mrežne razine. To je bespojni protokol, što znači da se dvije strane ne dogovaraju o početku ili završetku prijenosa podataka, nego predajno računalo uputi paket i dalje ne vodi računa o njemu. Protokoli više razine dužni su provjeriti konzistentnost korisnikovih podataka. Ti protokoli trebaju obaviti detekciju i korekciju pogreški. Zbog toga se IP protokol često naziva "nepouzdani protokol".Osnovne funkcije IP protokola su:-definiranje sheme Internet adresiranja-definiranje paketa-prosljeđivanje podataka između razine pristupa mreži i prijenosne razine-podjela (fragmentacija) i sastavljanje paketa.Funkcija mrežne razine je usmjeravanje paketa do udaljenog računala na osnovu IP adrese.

IP, što je kratica engleskog izraza Internet Protocol, je mrežni protokol za prijenos podataka kojeg koriste izvorišna i odredišna računala za uspostavu podatkovne komunikacije preko računalne mreže.Podaci u IP mreži se šalju u blokovima koji se nazivaju paketi ili datagrami. Specifično je da se prilikom slanja paketa između izvorišta i odredišta unaprijed ne određuje točan put preko mreže kojim će podaci prijeći, te u tom smislu govorimo o IP mreži kao o paketskoj mreži.IP protokol osigurava relativno nepouzdanu uslugu prijenosa podataka na modelu usluge koji se često naziva najboljom mogućom (ili u engleskom originalu best effort), što znači da nema gotovo nikave garancije da će poslani paket ili datagram zaista i

doći do odredišta nakon što je poslan. Sam paket se u procesu prijenosa može promijeniti, može se promijeniti redoslijed paketa u odnosu na ona redoslijed kojim su poslani s izvorišta, može se duplicirati ili potpuno izgubiti tijekom prijenosa. Ukoliko aplikacija zahtijeva pouzdanost, koriste se drugi mehanizmi ili protokoli, najčešće na sloju iznad samog IP protokola.Uređaji koji usmjeravaju pakete na njihovom putu kroz računalnu mrežu nazivaju se usmjerivači (eng. router). S obzirom da je sam koncept IP protokola oslobođen mehanizama koji osiguravaju pouzdanost, i sam proces usmjeravanja paketa je relativno brz i jednostavan. To znači da usmjerivači povremeno mogu presložiti redoslijed, promijeniti ili čak izgubiti pakete, što se dobro slaže s modelom najbolje moguće, ali da u konačnici to ne utječe previše na samu uslugu.IP protokol je standard na najvećoj računaloj mreži danas - Internetu. Najreširanija verzija protokola koja je de facto standard Interneta je IP verzija 4 (IPv4), dok je najizglednija slijedeća verzija IP verzija 6 (IPv6). Pojedine verzije se razlikuju u načinu adresiranja, ali i brojnim drugim detaljima. Tako npr. IPv4 koristi 32-bitnu IP adresu, dok recimo IPv6 koristi 128-bitnu adresu. Ostale verzije također postoje,ali nisu u širo uporabi: verzije od 0 do 3 su uglavnom bile rezervirane za posebne namjene ili nekorištene, verzia 5 je eksperimentalna verzija tzv. stream protokola, itd.

IP je protokol za veze bez spajanja (engl.connectionless protocol), što znači da se dvije strane ne dogovaraju o početku ili završetku prijenosa podataka, nego predajna strana šalje podatke i ako nakon nekog vremena ne dobije potvrdu šalje podatke ponovo. IP znači ne razmjenjuje upravljačke podatke za uspostavu veze s kraja na kraj mreže, već se oslanja na protokole drugih slojeva koji trebaju uspostaviti vezu, ako žele da to bude veza sa spajanjem. IP se također oslanja na protokole viših i nižih slojeva za osiguravanje korekcije i detekcije pogreški, zbog čega se često naziva "nepouzdani protokol". IP će prenijeti podatke mrežom, ali neće provjeriti jesu li podaci točno preneseni, tu funkciju će obaviti protokoli ostalih slojeva u TCP/IP
arhitekturi.
Funkcije Internet protokola:
- definira datagram
- Definira shemu adresiranja na Internetu
- Prebacuje podatke između sloja za pristup mreži i prijenosnog (transportnog)
sloja
- Vrši usmjeravanje datagrama do udaljenih računara

NOVIJE MREŽNE TEHNOLOGIJE (NMT)

Svi se slažemo da će novije mrežne tehnologije morati da budu različite od onih koje se sada koriste, dve ili vise odvojenih mrežnih tehnologija uslužuju obične kompjutere današnjice. Najčešće su to u pitanju telefonske mreže za glasovne komunikacije i LAN za komunikaciju sa podacima kompanija ili sa ostatkom sveta. Spajanje ovih, sada odvojenih mreža, u jednu bi donelo bezbroj koristi i priličnu uštedu.
Koje bi karakteristike posedovala takva mreža? Pre svega morala bi da bude univerzalna, fkeksibilna i trebala bi da nudi poželjan kvalitet svojih servisa. Prva potreba implicira da mreža treba da bude pogodna za prenos svih tipova saobraćaja, druga treba da omogući korisnike da dinamički iskorišćavaju kapacitete koji su potrebni i treća treba da omogućava korisnike da odaberu kvalitet servisa potrebnog za određeni prenos podataka i aplikacija.
Ispod je lista kvalitetnih servisa potrebnih za određene tipove saobraćaja i aplikacija.

karakteristike novijih tehnologija
• Pogodne za sve tipove saobraćaja
• Brze i pouzdane
• Lake za korišćenje i upravljanje
• Razne usluge servisa.
Trenutno postoje dve veće tehnologije koje se bore za dominaciju u bliskoj budućnosti: ATM i IP. Obe imaju prednosti i mane koje nećemo razmatrati u detalje. Neka se samo spomene da je IP korišćen, dobro proučen i dolazeći protokoli (IPv6, RSVP i drugi) obećavaju da poboljšaju svoju funkcionalnost i popune NMT potrebe. U drugu ruku ATM je tehnički superiorniji i ima sva svojstva NMT i nudi više kontrole korisniku i operatorima mreže ali je relativno nov, nepoznat i skup. Videćemo u budućnosti koji će prevagnuti.

IPv6

Internet protokol (IP) је temelj Interneta svih međusobno povezanih mreža. Оvај protokol je stigao do kraja svog korisnog života, a novi protokol poznat kao IPv6 (IP verzija 6), definisan je kako bi konačno zamenio IP
Glavni razlog za prihvatanje nove verzije protokola je granica koju je stvarala adresa sastavljena od 32 bita u IPv4. sa 32-bitnom adresom, po pravilu moglo bi da se dodeli nešto više od 4 milijarde mogućih adresa. Na prvi pogled reklo bi seda je ovaj broj adresa više nego dovoljan da potrebe adresiranja Interneta. Ipak, u kasnim 80-tim naziralo se da će da nastupi problem, i on je počeo da manifestuje u kasnim 90-tim.
IPv6 uključuje sledeća unapređenja u odnosu na IPv4:
• Proširen adresni prostor: IPv6 koristi 128-bitne adrese umesto 32-bitnih koje je koristio IPv4. Ovo je povećanje adresnog prostora za . Izračunato je da ovo omogućava 6 x 10 jedinstvenih adresa po kvadratnom metru na površini Zemlje. Čak i ako se adrese dodeljuju nevešto, ovaj adresni prostor deluje bezbedno.
• Unapređen mehanizam opcija: Opcije IPv6 su smeštena u zasebna fakultativna zaglavlja koja se nalaze između IPv6 zaglavlja i zaglavlja transportnog sloja. Većina ovih neobaveznih zaglavlja ne bivaju ispitana ili obrađena od strane rutera na putu do paketa. Ovo pojednostavljuje i ubrzava rutersku obradu IPv6 paketa u odnosu na IPv4 datagrame. Ovo, takođe, dodatno uprošćava postupak dodavanja dodatnih opcija.
• Povećana fleksibilnost adresiranja: IPv6 uključuje koncept anycast adrese, do koje se paket isporučuje samo jednim putem. Skalabilnost multicast rutiranja je unapređena tako što je dodato opseg polje za multicast adrese.
• Pomoć za dodeljivanje sredstava: IPv6 omogućava označavanje paketa za sporiji protok ako pošiljalac traži poseban postupak. Ovo uključuje pomoć za specijalni saobraćaj, kao što real-time video.

Protokol koji se koristi za prenos podataka je TCP/IP protokol, sa dosadašnjim adresnim IPv4 sisitemom koji se polako zamjenjuje protokolom IPv6, a osnovni razlog je što je IPv4 protkol omogućeje 32-no adresiranje računara, a IPv6 omogućava 128-no adrsiranje. Suština paketnog prenosa podata putem TCP/IP protokola je u sledećem:

Podaci se prije slanja „razbijaju“ na manje pakete, protokolom definisane veličine, i u svakom od ovih paketa postoji, pored dijelova informacija koje prenose između računara, i informacije koje omogućuju povezivanje za drugim dijelovima početne informacije (tj. drugim paketima) kao i infomacije na koji način se vrši spajanje tih paketa- redni broj paketa, kad stignu do odredišnog računara, da bi primljena informacija bila identična poslatoj informaciji.

Ovom prilikom, da bi se bolje razumio sistem rada interneta potrebno se osvrnuti na još dva pojma koja su međusobno povezani i isprepletani, tako da se može govoriti o jedinstvenom sistemu. Radi se o pojmu IP broja i pojmu DNS sistema.
a/ IP Broj

IP broj ili IP adresa je jedinstvena brojčana oznaka računala na internetu. IP adresa je u osnovi binarni broj, koji je u slučaju trenutno važeće verzije IP protokola, IPv4, binarni broj dužine 32 bita . Često se radi lakšeg pamćenja IP adrese zapisuju u dekadskoj notaciji, gdje se 32-bitni broj podijeli na četiri 8-bitna broja, koji se zatim prikazuju kao četiri decimalna broja odvojena točkom. Svaki od tih brojeva je u rasponu 0-255, što je upravo raspon brojeva koji se mogu prikazati u jednom 8-bitnom binarnom prikazu. IPv6 verzija protokola predviđa 128-bitne adrese, te se u tom slučaju može koristiti i heksadecimalni zapis, radi kraćeg oblika i jednostavnosti. Primjer IP adrese je 172.16.254.1.