Izgradnja i unapređenje uslova za poštovanje i ostvarivanje ljudskih prava

U sferi političke misli, naročito do raspada političkog sistema u zemljama tzv. realnog socijalizma, uglavnom su postojale tri osnovne koncepcije u zaštiti ljudskih prava i sloboda: teorija prirodnog prava, teorija u okviru buržoaskog sistema i marksistička teorija.

Prva teorija, utemeljena je još u Grčkoj, a razvijali su je sofisti, Aristotel i drugi filozofi, da bi nastavila svoj razvoj u Rimu, srednjem veku pa sve do današnjeg dana. Teoriju prirodnog prava su naročito razvili veliki mislioci novog veka, kao što su: Džon Lok, ŽanŽak Ruso, Hugo Grocijus i dr. koji su smatrali da se oslobađanje ljudske ličnosti od političkog ropstva u kome se nalazi u okviru feudalnog sistema, kao i vraćanje čoveku svojstva slobodne i aktivne jedinke, da mu pripada samim činom rođenja. Osnovni smisao ove teorije je da pozitivno pravo treba da se stvara po ugledu na prirodno pravo, odnosno da prirodno pravo treba da se izrazi u važećem pravu.

Što se tiče druge teorije, koja je razvijena u okviru buržoaskog pravnog sistema, građanin, odnosno čovek, proizvod je države i drupggva, pa su i njegove slobode i prava u funkciji ostvarivanja ciljeva države, pri čemu građanin ima veće dužnosti nego slobode i prava. Država je ta koja brine i pruža određenu zaštitu građaninu kao članu političke zajednice. Prava i slobode se određuju prevashodno u negativnom smislu pravo na zaštitu ličnosti od svih oblika samovolje, pravo na integritet ličnosti, zaštita lične (privatne) svojine i drugo, dok se veoma malo određuje prema aktivnim slobodama i pravima, gde čovek stvara i ostvaruje sistem i njegove institucije radi svog i zajedničkog interesa.

I na kraju, treća marksistička teorija, koja osnovu ekonomske, političke, kulturnomoralne emancipacije ljudi i drušvenih zajednica vidiuistorijskoj revolucionarnoj praksi proleterijata.Naime, prevazilaženjem društvenog položaja čoveka kao egoistične i izolovane ličnosti i uspostavljanjem "slobodne asocijacije proizvođača" sve drušvene sile se ponovo vraćaju čoveku u vidu vladanja uslovima i rezultatima rada, slobodnog udruživanja, podruštvljavanja politike i dr. Takođe, i ljudske slobode i prava prestaju da budu kreacija države, već postaju aktivno i stvaralačko svojstvo čoveka koji pripada sebi i zajednici.

UVOD
1.1 Uslovi za poštovanje ljudskih prava i sloboda 2
1.1.1 Pojam i uloga policije u zaštiti ljudskih prava i sloboda 2
1.2 Ljudska prava u Ustavu Republike Srbije 3
1.2.1 Nacionalne manjine u Ustavu Srbije 3
1.2.2 Rodna ravnopravnost u Ustavu Republike Srbije 4
1.2.3 Prava deteta u Ustavu Republike Srbije 4
1.2.4 Sloboda mišljenja i izražavanjau Ustavu Republike Srbije 5
1.2.5 Zabrana diskriminacije u Ustavu Republike Srbije 5
1.2.6 Zabrana torture, surovog i nehumanog posutpanja u Ustavu RS 6
1.2.7 Ostvarivanje pune i efektivne ravnopravnosti po Ustavu RS 6
1.3 Pravo i dužnosti policije u ostvarivanju i zaštiti ljudskih prava i sloboda 7
1.3.1 Krivična dela protiv službene dužnosti 13
1.4 Primeri o žalbama na ugrožavanje ljudskih prava i sloboda 15
1.5 Kršenje ljudskih prava u Srbiji i zemljama tranzicije 15
ZAKLJUČAK 20
LITERATURA 21