Istorija televizije Beograd

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz istorije.

“Televizija (od grčke reči tele - daleko i latinskog glagola video, videre - videti, gledati, u bukvalnom prevodu: gledanje na daljinu, daljinsko gledanje) je telekomunikacijski sistem za emitovanje i primanje pokretnih slika i zvuka sa velikih daljina.“
Ovaj pojam se odnosi na sve aspekte televizijskog programa i transmisije, takođe. “Televizija je elektronski sistem, pomoću koga optičku sliku i zvuk pretvaramo u elektronske signale, koji se prenose do prijemnika, gde se pretvaraju u optičku sliku i zvuk. “
Prvi put reč televizija upotrebljen je 1900. godine, na međunarodnom kongresu u Parizu, u delu Električna televizija Perskog, a u gotovo isto vreme jedan francuski bibliotekar je grupišući radove koji se odnose na električno prenošenje slike na daljinu upotrebio isti izraz televizija. Iako je ovaj izraz u suštini netačan (budući da je televizija prenos i slike i zvuka, dakle prisutan je i element slušanja), opšte je prihvaćen i bilo ga je nemoguće promeniti.
Televizija kao elektronski sistem pretvara optičku sliku i zvuk u elektronske signale, prenoseći ih dalje do prijemnih uređaja putem elektromagnetnih talasa kroz vazduh ili direktno kablovskom vezom, gde se u obrnutom procesu elektronski signali pretvaraju u optičku sliku i zvuk. Ovaj proces se odvija brzinom svetlosti. Kada je u pitanju direktni prenos, onda na prijemni uređajima vidimo sliku i čujemo ton u isto vreme kada se oni snimaju,odnosno pretvaraju u elektronske signale u televizijskoj stanici.
Prva radiodifuzna stanica oglasila se iz Beograda 1. oktobra 1924. godine. Zahvaljujući tome što je imala ovu stanicu, kraljevina Srba Hrvata i Slovenaca postala je članica Međunarodne unije za radiofoniju (UIR) prilikom njenog osnivanja 1925. godine u Ženevi. 1929. kada je osnovan Radio Beograd smatra se godinom nastanka današnje Radio - televizije Srbije.
Prvi susret Beograđana sa televizijom odigrao se u septembru 1938. godine na Beogradskom sajmu, kada je holandska firma "Filips" montirala prvu televizijsku stanicu sa studijom, odakle su za sve vreme trajanja jesenjeg sajma, prvi put na Balkanu, emitovane televizijske emisije za širu publiku, uz učešće beogradskih glumaca.
Po završetku Drugog svetskog rata, vlast „Nove Jugoslavije“ (FNRJ) shvatila je važnost razvoja medija pa je 08. juna. 1956. godine Savezno izvršno veće donelo odluku o dodeljivanju sredstava za izgradnju TV mreže u Jugoslaviji.
U subotu, 23. avgusta 1958. godine, započeo je "eksperimentalni program" Studija Beograd. Studio je izgrađen na Beogradskom sajmu, u ul. Bulevara Vojvode Mišića br. 14, a raspolagao je sa svom osnovnom tehnikom. Prvi emitovani program bio je Dnevnik, a vesti su čitali Miloje Orlović, Branislav Surutka, Olga Nađ, Olivera Živković i Vera Milovanović. Domaća industrija proizvodila je prve ograničene serije TV prijemnika. Oko tih prvih televizijskih aparata često su se okupljale ne samo porodica, već i komšiluk, pa i cele ulice.
Avalski toranj, sagrađen polovinom 1965. godine, bio je prvi značajan prodor u izgradnji emisione infrastrukture u zemlji. Već 1970. godine je gotovo cela Srbija bila pokrivena TV signalom, a broj prijemnika dostigao je 1.796.210.
Predmet ovog rada u nastavku biće istorija televizije u Beogradu.

S A D R Ž A J

1 UVOD 2
2 Istorija televizije u Beogradu 4
2.1 Program Televizije Beograd 7
3 ZAKLJUČAK 12
4 LITERATURA 13