Političke partije i politički pokreti

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.

Definicija reči politika se bazira na osnovu istorije reči i ideja. Ona se pored toga u velikoj meri inspiriše prihvaćenim koncepcijama i rečnikom. U humanističkim naukama treba se prepustiti opštem mišljenju. Sociolozi su primetili direktno podudaranje između jezika i stvaranja prava. Isto to se odrazilo i na političke pojmove. Umesto različitih i spornih solucija, preovladava definicija koja je najviše prihvaćena.
Naime izraz politika dolazi od grčke reči polis, politeia, poliktika, politike:
- polis: grad-država, grad, skup građana koji obrazuju grad,
- politeia: država, ustav, politički režim, republika, državljanstvo,
- politika: neutralna množina od reči politikos, političke stvari, građanske stvari, sve što se odnosi na državu, ustav, politički režim, republiku, suverenitet i
- politike tehne: političko umeće.
Kroz istoriju su se iskristalizirala četiri glavna značenja, odnosno definicije pojma "politika". To su:
- politika kao "umetnost vladanja",
- politika kao vođenje javnih poslova,
- politika kao sredstvo rešavanja sukoba,
- politika kao ostvarivanje vlasti, odnosno raspolaganje društvenim resursima.
Politika u najširem smislu označava aktivnost kroz koju ljudi stvaraju, čuvaju, provode ili menjaju pravila po kojima žive. Kao takva označava prvenstveno društvenu aktivnost, koja je s jedne strane bitno vezana uz postojanje različitosti i konflikta, a s druge strane spremnosti na kompromis i konsenzus. Politika u pravilu nikada ne predstavlja ostvarenje, nego nastojanje da se ostvari razrešenje sukoba....

Pojam i nastanak političkih partija

Vreme nastanka političkih partija teško je precizno utvrditi. Jedni smatraju da njihove preteče treba tražiti u staroj Grčkoj, gdje se, uoči bitke kod Heroneje (338. godine p.n.e.), a povodom događaja koji će do te bitke dovesti, jasno diferenciraju dva politička bloka (antimakedonski i promakedonski).
Drugi veruju da se začeci partijskog organizovanja javljaju prvo u Rimu. Svoje uverenje temelje na činjenici da su tamo, pred kraj perioda trajanja Republike, postojale političke grupacije sa stranačkim obiležjima. JBlondel, tako, ne isključuje mogućnost da su rimski narodni tribuni i reformatori, braća Tiberije i Gaj Grah, bili prvi partijski lideri sa narodnom podrškom. Slično misle i JBlunčli i Maks Veber.
Prelo, takođe, označava stari Rim kao mesto rođenja moderne ideje političkih partija, tvrdeći da su i njemačka srednjovjekovna udruženja seljaka (Buntschuh) imala obiležja organizacije kakvu ta ideja podrazumeva.
Treći naglašavaju da se političke partije nisu mogle javiti pre nego što se aparat javne vlasti institucionalno ne odvoji od društva i steknu drugi uslovi za izražavanje različitih interesa građana u odnosu na državnu politiku. Ti su se uslovi, prema pobornicima ove teze, prvi put stekli u Engleskoj, tokom XVII veka, tako da se tek tada, u doba kraljeva Čarlsa I i Čarlsa II, formiraju prve političke partije: Torijevci (kasnije Konzervativna partija) i Vigovci (kasnije Liberalna partija).......

Tipologija političkih partija

Postoje, dakako, i drugi kriterijumi klasifikacije političkih partija, više ili manje bliski izloženim. Tako se partije razlikuju: po ideološkim obiležjima i programskim ciljevima (revolucionarne, konzervativne, partije status quoa); po odnosu rukovodstva prema članstvu (čvrste i labave); po opsegu delovanja (lokalne, regionalne, internacionalne); po socijalnoj prirodi (pripadnosti) članstva, odnosno biračkog tijela kome su okrenute (radničke, seljačke, građanske); po socijalnoj koheziji članstva i motivu njegovog povezivanja (“partije mišljenja” - njihovo članstvo nije objedinjeno pripadnošću istoj društvenoj skupini i sličnošću društvenog položaja, već sličnošću političkog mišljenja, i “ideološke partije” - njihovo članstvo potiče iz istih društvenih grupa i sjedinjuje ga sličnost društvenog položaja); po stepenu u kome partija obuhvata pojedine aspekte života svojih članova (partije individualnog predstavništva - ograničeno polje rada, nizak stepen političke participacije, aktivnost samo u toku izbora, i partije integracije - teže da obuhvate sve aspekte života svojih članova, aktivne su i izvan izbornih kampanja i imaju veće zahtjeve prema članstvu); po odnosu prema mišljenju sljedbenika (reprezentativne – zavisno od promjene mišljenja sljedbenika, mijenjaju svoju orijentaciju i djelatnost, i mobilizatorske - teže da u skladu sa svojim prethodnim idejama preobrate sljedbenike)......

S A D R Ž A J:

UVOD 3

1 Političke partije i politički pokreti 4
1.1 Političke partije 4
1.1.1 Pojam i nastanak političkih partija 4
1.1.2 Tipologija političkih partija 6
1.1.3 Funkcije političkih partija 8
1.2 Politički pokreti 10
1.2.1 Pojam političkih pokreta 10
2 Pojedine aktivnosti i oblici političkih partija i političkih pokreta 13
2.1 Nevladine organizacije 13
2.2 Sindikati 14
2.3 Lobiranje 16

ZAKLJUČAK 19
LITERATURA 20