Humanizam i renesansa

Maturski, maturalni, seminarski, diplomski i master radovi iz umetnosti.
PREDISPITNA OBAVEZA IZ istorije ekonomskih i pravnih odnosa

Razvoj robnonovčane privrede u okvirima feudalnog društva i postepeno pretvaranje srednjevekovnog gradjanskog staleža u gradjansku klasu doveli su do novih pojava i u kulturi. Ta srednjevekovna, pretežno, crkvena kultura nije mogla da zadovolji potrebe novonastale gradjanske klase kojoj su bila potrebna stvarna naučna saznanja. Zato je gradjanstvo pomagalo razvitak prirodnih nauka koje su bile zapostavljene u srednjem veku.Javljaju se nova filozofija, književnost i umetnost. Svuda se ističe čovek kao glavni predmet interesovanja nauke književnosti i umetnosti. Čovekova sreća i blagostanje postali su centralni motiv stvaralaštva u novoj kulturi koja se naziva humanizam. Humanisti su se ugledali na grčku i rimsku kulturu, tako da se savremenicima činilo kao da se antička kultura prosto obnavlja. Otuda se ta nova kultura naziva i renesansa. Humanizam i renesansa su se najpe javili u Italiji.Najpoznatiji centar Humanizma u Italiji bio je bogati grad Firenca. Pored Firence ističu se jos i Venecija, Djenova, Piza, Milano pa čak i Rim.

Začeci humanizma i renesanse u Italiji; društveno-ekonomske osnove nove kulture
Naporedo sa opštim preobražajem u 15. i 16. veku nastajali su novi sadržaji u umetnosti, nauci i kulturi uopšte. Zapaženo je pojačano interesovanje za dela grčkih i latinskih pisaca. Njima se u ovom periodu, pored sveštenika, sve više bave i svetovna lica. Smatralo se da to proučavanje starih pisaca i usvajanje njihovih misli usavršava i oplemenjuje čoveka, pa su to proučavanje nazvali čovečanskom naukom ( humanitatis studia ), te je po tome i čitav novi pokret nazvan humanizam. Pojam renesansa koji se upotrebljava za humnisticku kulturu znači obnovu antičke kulture. Još krajem srednjeg veka mnoge pojave u kulturnom životu i težnje pojedinaca ocenjivane su kao otpor prema sholastičkoj učenosti kojom se težilo da se dokaže da su verske istine u isto vreme i istine razuma. U novom pokretu težilo se da se što bolje shvati duh antičke kulture, pa se onda počelo i ugledati na nju i stvarati u tom duhu. Težilo se da se istovremeno razviju i duševne i telesne sposobnosti. Nova kultura nastojala je da izmiri i spoji humanističke ideje sa duhom hrišćanstva čiji je uticaj bio veoma veliki. Doba humanizma i renesanse jedno je od obeležja koje označavaju prelaz iz srednjeg u novi vek. Na tim novim shvatanjima i osecanjima razvila se sva novovekovna kultura, prosveta i umetnost. Italija je bila ognjište te nove kulture. Humanističke škole odlikovale su se naročito učenjem jezika, književnosti i filozofije starih Grka i Rimljana. Ovaj novi i široki kulturni pokret, renesansa, deli se na ranu renesansu ( kvatrocento ), koja pripada 15. stoleću, dakle srednjem veku, i na kasnu renesansu ( cinkvecento ), koja pripada 16. stoleću, dakle novom veku.
Duh nove kulture mogao je ovladati i razvijati se blagodareći činjenici da su njeni poklonici i zaštitnici, mecene, bili i vladari i bogati gradjani. Nova književnost i umetnost imala je zaštitnike u papama, republikanskim vladama i vladarima, velikim i malim. Oni su u Italiji i u drugim zemljama Evrope pomagali humaniste i umetnike renesanse. Dakle, nosioci nove kulture bili su viši slojevi društva, koji su bili u mogućnosti da steknu potrebno obrazovanje i da se kreću u obrazovnim krugovima ocekujući da ce biti zapaženi i ovekovečeni u delima istaknutih umetnika i