Fašizam u Nemačkoj

Nova tema  Odgovori 
Podelite temu sa drugarima: ZARADITE PRODAJOM SVOJIH RADOVA
 
Ocena teme:
  • 0 Glasova - 0 Prosečno
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Autor Poruka
Vesnica Nije na vezi
Posting Freak
*****

Poruka: 2,567
Pridružen: May 2010
Poruka: #1
Fašizam u Nemačkoj
Maturski, seminarski i diplomski radovi iz istorije.

Iz nacionalizma i imperijalizma XIX veka proizišli su, po završetku Prvog svetskog rata, svojevrsni politički pokreti. Njihov cilj je uvek bio isti: stvaranje snažne nacionalne države, sa autoritetom unutrašnjoj politici, apsolutno nadmoćne prema gradjanima, sa izuzetno velikim prestižom u spoljnoj politici- države ugledne, jake i osvajačke. Uslov za ovakvu državu bio je, pre svega, u jedinstvu nacije što je podrazumevalo mogućnost isključivo nacionalističkog ideala; dozvoljavalo se samo jedno uverenje za sve gradjane, samo jedna politička koncepcija kojom bi i društvo i pojedinci bili potpuno obuhvaćeni. Da bi postigli svoj cilj, ovi pokreti su priznavali dva sredstva:
1. Ideologiju- nacionalističku, dogmatizovanu, istrumentalizovanu za koju se predpostavlja da mora biti jedina prisutna u javnosti;
2. Fizičku silu- Organizovanu i dovoljno snažnu da uništi svako drugo, javno ispoljenje uverenje i otpor.
Prema iskazima njihovih programa i prema njihovom ponašanju, ovi pokreti suprotstavljali su se demokratiji, parlamentarizu, socijalizmu, komunizmu, internacionalizmu, pacifizmu i religijama. Njihove najdrastičnije varijante bile su fašizam u Italiji i nacionalizam u Nemačkoj, nastali zahvaljujući povoljnim okolnostima u društvu, privredi, politici, tradicijama i kolektivnoj psihologiji nacije.

UZROCI NASTANKA FAŠIZMA


Do Prvog svetskog rata svetom je vladao kapitalizam. U velikim kapitalističkim industrijskim državama položaj buržoazije, uprkos postepenom jačanju radničkog pokreta, bio je prilično stabilan. Posle Prvog svetskog rata situacija se znatno izmenila. Kapitalizam je brzo osetio posledice revolucije. Revolucija u Rusiji je pokazala da kapitalizam nije neprolazan i ohrabrila je evropske radničke partije. Tako je dvadesetih godina evropski kapitalizam potresao talas revolucija i štrajkova koji su u Italiji, Nemačkoj, Austriji, Madjarskoj i Francuskoj ozbiljno uzdrmali postojeće režime. Od revolucije je porastao značaj radničkog pokreta unutar kapitalizma i opasnost od njega.
Rat je svetskom kapitalizmu doneo i druge značajne promene. Izgledalo je da je razvoj ka demokratiji nezadrživ, ali spoljna slika je varala. Kriza je bila prisutna već u naglom širenju demokratije. Usled nerešenih protivrečnosti posleratnog vremena u Evropi nastaju autoritarni režimi novog kova: s jedne strane, revolucionarni socijalistički, a većinom konzervativno-buržoaski i nacionalistički. Buržoaska autoritarna država se s razlogom označava kao politička pojava XX veka.
Uslov nastanka autoritarne buržoaske države je savremena tehnička civilizacija sa mogućnostima potpune kontrole i propagandno- ideoložkog "doterivanja u korak" života i mišljenja pojedinaca. Ove okolnosti su bitne za pojavu i uspeh koji se teško ili samo uslovno može porediti sa minulim oblicima autokratske i diktatorske vlasti. Ona je ne samo dosledan izraz procesa centralizacije kapitala, već i nastojanja za uniformisanjem i što uspešnijim "doterivanjem u korak" političkih i idejnih strujanja.
Fašistički pokreti se javljaju kao izdanak novog demokratskog doba i istovremeno kao njegova snažna negacija. Od perioda aktiviranja širokih društvenih slojeva uspostavljanje i održavanje autoritarne vlasti postaje zavisno od novih oblika manipulacije. Od manipulativnih sredstava obično se primenjuje pozivanje na narodnu volju i šireg plebiscitarnog zaodevanja samovlade. Pošto se u periodima kriza gubi poverenje u kapitalizam, javljaju se pokreti koji se izdaju za njegovog odlučnog protivnika; optužuju parlamentarizam kao korupciju i obećavaju nešto potpuno novo. To nisu bili socijalistički već konzervativni pokreti. Njihov cilj nije bio ukidanje već održanje kapitalizma. Široki slojevi su fašističkom manipulacijom upotrebljeni za obezvredjivanje demokratije i dovedeni do toga da proglase sebe za politički nesamostalne, da traže starateljstvo nad sobom i zahtevaju vlast jednog izabranog kojoj bi se podčinili. Uspeh evropskog fašizma bez obzira na okolnosti koje su mu pogodovale, u velikoj meri može se svesti na revolucionarnu slabost zapadnoevropskih proleterskih partija.
1919. godina je začetak prvih fašističkih pokreta. Njihov razvoj se odvijao različitom brzinom, a odlučujuće godine su bile 1922. i 1923. kada prvi fašistički pokreti nastoje da osvoje vlast. Italijanski u tome uspeva, a nemački trpi prvi poraz. Na Četvrtom kongresu Kominterne, nekoliko nedelja posle Musolinijevog uspeha već je uočeno da fašizam nije lokalna Italijanska pojava već je prisutan i u drugim zemljama. Od svih fašističkih pokreta i partija samo su nemaški i italijanski fašizam, kao relativno samostalni pokreti, dospeli do vlasti, a tek je tok zbivanja u Nemačkoj odlučio da li će novi ideološki oblici izaći iz izolacije i dati epohi fašističko obeležje. Razvoje je dosegao vrhunac sredinom 1941. kada je u velikom delu Evrope ostvaren tip organizacije države, partije i mišljenja, čiji oblik do dvadesetih godina niko nije ni slutio.
Za fašizam, naročito italijanski i nemački, rat i njegovo veličanje su bili bitna pozadina; socijalističke revolucije neophodan uslov nastanka; blagonaklonost i potpora buržoazije i vladajućih konzervativnoh krugova neposredan uzrok dolaska na vlast, a istaknute ličnosti vodja su nametnula jačanje i razvijanje pojedninih segmenata globalne politike.

FAŠIZAM U ITALIJI

Često se pominje da je slična istorija Nemačke i Italije u XIX veku zato što u nacionalnom ujedinjenju odlučujući činioci nisu bili narodni pokreti i revolucije. Medjutim, sličnost nije potpuna. U Nemačkoj su jedinstvo i nezavisnost delo gotovo isključivo dinastije i pruske vojske, te je ujedinjenje od početka primilo dinastički, militaristički i državni karakter, a parlamentarne institucije su javno i legalno priznale lični uticaj cara. U Italiji su, naprotiv, jedinstvo i nezavisnost bili rezultat dveju različitih snaga: monarhijsko- konzervativne i demokratsko- republikanske. Italijansku državu stvorili su ne gola politika moći, već pijemondsko- francusko- austrijska politika, uz pomoć republikansko- demokratskog narodnog pokreta.
Na društveno ekonomskom planu u Italiji i Nemačkoj dolazi do udruživanja krupnih zemljoposednika juga i industrijske buržoazije severa u "državotvorni kartel", radi učvršćenja statusa quo. Ovaj period industrijsko agrarnog interesnog saveza radi sprečavanja društveno- političkih promena ušao je u italijansku istoriju pod ulepšanim nazivom "transformizam". Žrtva transformizma je bio pre svega radnički pokret što dovodi do radničkih nemira, štrajkova i pobuna koji su brutalno gušeni, radničke organizacije ukidane, a radničke novine zabranjivane. Uprkos ekonomskom poletu Italija od kraja XIX veka i dalje ostaje država ogrezla u korupciji, sili i uskoj oligarhijskoj interesnoj politici. Uprkos kasnom razvoju u industrijusku naciju i relativnoj nerazvijenosti u odnosu na moćne industrijske države zapada, u severnoj Italiji ipak dolazi do stvaranja moćnih koncerna koji su težili prodoru na već zauzeto svetsko tržište. Zaposedanje Eritreje i dela Somalije (1882-1891) gotovo da nije nimalo utolilo imperijalističku glad, dok se pokušaj uzimanja Abisinije završio 1896. porazom. Ni posle Prvog svetskog rata italijanski imperijalizam nije bio zadovoljen: 1919. je pripojen samo južni Tirol, Istra i nekoliko jadranskih gradova.
U Prvi svetski rat Italija je ušla protiv volje nemoćnog parlamenta i većine stanovništava. Glavni zagovornici rata su bili predstavnici teške industrije, krupnog zemljoposeda i nacionalistička frakcija sitne buržoazije, koje razvijaju šovinističku propagandu širokih razmera. To je bila prva pobeda ideja i klasnog saveza u Italiji, koji su kasnije nazvani fašističkim, a na političkom nebu ove zemlje pojavila se nova zvezda u liku Benita Amilkara Andrea Musolinija. Veliki političar, ali ne i državnik jer su mu nedostajale moralne, karakterne i intelektualne sposobnosti. Pred rat musolini je osnovao udruženje "intervencionista" koji su se zalagali da Italija udje u svetski sukob na strani Francuske i Velike Britanije. Kada je cilj postignut raspali su se i tek 1919. dolazi do novog osnivanja fašističke organizacije. Posleratna kriza u Italiji se rasplamsala usled pritiska nezadovoljnih i ogorčenih masa ratnom politikom. Pod pritiskom masa imperijalistička frakcija italijanske države je bila prinudjena da preda vlast predratnim liberalima. Ogorčenje masa protiv ratne politike dovelo je do snažnog jačanja socijalizma. 1919. i 1920. godine Italija je bila na pragu revolucije. Vrhunac je bio u avgustu 1920. godine kada su sa sovjetskim napadom na Poljsku i velikim štrajkovima u srednjoj Evropi radnici u mnogim gradovima zaposeli fabrike. Uspeh je izostao, a uzroci poraza revolucije u Italiji su slični onima koji su omogućili poraz u nizu drugih zemalja Evrope. Poraz organizovanog radničkog pokreta nije usledio odmah niti naglo, već je rezultat složenog procesa, u čijem je sedištu razdor i neuskladjenost revolucionarne strategije. Italijanski maksimalisti su najzaslužniji za sudbonosnu pasivnost i gašenje revolucionalnog požara. Maksimalizam je bio nesposoban da uskladi sve snage nezadovoljene krizom i usmeri ih u pravcu osvajanja vlasti. Iz slojeva razočaranih socijalizmom fašizam je sticao sve više pristalica. Fašizam je reakcija na socijalizam, rezultat neuspelog pokušaja revolucije koji je pogrešno pripreman. Rast fašizma je podsticao reformizam svojom protivrečnom prirodom. Reformizam je u Italiji odigrao dvostruku ulogu. spasao je kapitalizam od radikalnog proleterskog udara, a u isto vreme njegov kompromis sa kapitalom nije bio najpoželjniji jer je ometao bržu oplodnju kapitala i brži porast profita. Reformizam je postao smetnja kada je miroljubivom parlamentarnom akcijom počeo da ometa bržu reprodukciju kapitala i uvećanje profita. U takvoj situaciji fašizam postaje aktuelan.
U trenutcima akutne socijalne i političke krize posle Prvog svetskog rata javlja se u evropskim zemljama niz udruženja i pokreta, uglavnom nacionalističkog karaktera. Najstariji i u najpovoljnijoj situaciji nastali evropski fašistički pokret je u različitim oblicima potekao iz osobenih prilika posleratne Italije.
23. marta 1919. godine na milanskoj Pjaci sv. Sepolkra Musolini od raznih frontovskih borbenih organizacija osniva "fascidi combattimento" ("borbeni snopovi"). Njihov nacionalizam je dobio poseban oblik jer im prva ideološka kategorija nije bila nacija već otadžbina, shvaćena isključivo u smislu nacionalne države. Bili su izrazito antiboljševičko usmereni ali su bili netrepeljivi i prema drugim ideologijama.
Društvena osnova pokreta nijue bila nimalo homogena. Činili su ga razni slojevi deklasirane buržoazije, itelektualci i zanesena omladina, studenti, bivši oficiri. Političku histeriju je izazvala ugroženost društvenog položaja i razbuktavanje krize. Sledeći intelektualnu modu Gabrijela D' Anuncija deo omladine se okrenuo nacionalizmu.
Posle Trećeg fašističkog kongresa u Rimu, novembra 1921., fašizam se usmerava ka osvajanju državne vlasti, a 1922. godina je karakteristična po nizu terorističkih akcija protiv gradskog prolatarijata. Fašizam je nailazio na podršku buržoazije, a jedini otpor je pružao proletarijat. Katolicizam u Nemačkoj i Italiji je bio daleko od toga da osudi fašizam onako odlučno kao što je to činio proletarijat Baltički dobrovoljački odredi. Gušili su revoluciju u Nemačkoj, a kaznene ekspedicije skvadrista su početkom dvadesetih godina razarale u Italiji mesne organizacije komunista i zemljoradnika, štiteći interese zemljoposednika i krupne buržoazije. U toku 1920. godine masovnih štrajkova, osnovana je generalna konfederacija industrijalaca, sa ciljem organizovanog suprotstavljanja radničkim štrajkovima. Ona je odmah počela da puni fašističke kase, a istovremeno se kao saradnici priključuju i zemljoposednici iz doline Poa. Skvadristi uzvraćaju svojim finansijerima i počinju uništavajući pohod protiv socijalističkog pokreta najpre na selu, a od kraja 1920. i u gradovima.
Italijanski fašizam se često označava kao seoski fašizam. Posmatran sa stanovišta ideologije, svaki fašizam se vezuje za shvatanje ukorenjenog zdravog seljaštva, dok s obzirom na društvenu osnovu pokreta njega čine kako gradska sitna buržoazija tako i seoske grupe, zamljovlasnika do nadničara. Usled slabijeg indusrijskog razvoja i izražene poljoprivrede, u Italiji je posredstvom fašizma došlo do uskladjivanja interesa zevljovlasnika i industrijalaca. Skvadristi, tj. seoski fašisti, su se regrutovali iz redova krupnog zemljoposeda, srednjih i sitnih seljaka, pa i seoskih radnika. Fašistički pokret je bio šarolik što je rezultat ekonomske nerazvijenosti zemlje.
Zadatak fašizma nije bio toliko otklanjanje neposredne opasnosti od radničkog pokreta već učvršćenje države koja je izašla iz rata. Opasnost od revolucionarnog radničkog pokreta je bila manja od nesposobnosti buržoazije da učvrsti vlast i obezbedi nesmetanu reprodukciju kapitala dotadašnjim parlamentarnim putem.
Otpor italijanske radničke klase energično su razbijali fašisti i državna policija, koji su gotovo svuda delovali zajedno. Italijanski fašizam nije imao samo heterogeniju društvenu osnovu od nemačkog, već mu je i politička taktika bila drugačija. I ako je Musolinijev "marš na Rim" bio samo prividno revolucionarna maska prenošenja vlasti od strane krune i vladajućih delova buržoazije na fašistički pokret, italijanski fašizam se u periodu uspona više koristio terorističkim sredstvima nego nacizam. Medjutim, Hitler je posle neuspelog "marša na Berlin" 1923. godine morao da napusti terorističku politiku i kao vodja legalne partije osvoji vlast parlamentarnim putem. Zato su socijaldemokrati u Nemačkoj pogrešno očekivalio da će Hitler nastojati da dodje do vlasti na isti način kao i Musolini, pa su držali da su prepreke fašističkom ustanku masovne antifašističke organizacije.
U zoru 28. oktobra 1922. godine Rimu se približavalo oko 8000 fašista. Ministarski Savet je hteo da proglasi opsadno stanje, ali se kralj uzdržao od potpisivanja dekreta. Dok su se kolone fašista, koje su mogle biti razbijene sa nekoliko statina uvežbanih vojnika, zaustavile na propisnom odstojanju od Rima, prestonica je u medjuvremenu "osvojena" u salonu Kvirinala. Musolini je preuzeo vodjstvo vlade i dva ključna ministarska resora, a ostala mesta su zauzeli nacionalisti, liberali i popolari. Štrajkovi su počeli da zamiru, a italijanski proleterijat je poražen bez borbe.
Savez crkve i fašizma je u Italiji ostvaren bez poteškoća. Fašizam je katoličkoj crkvi proširio privilegije i ojačao položaj lateralnim ugovorom 1929. i konkordatom. Katolicizam je postao državna religija.
U razvoju italijanskog fašizma razlikuje se nekoliko perioda: 1. do pohoda na Rim 1922. godine, 2. od 1922.-1925. koji se može označiti kao pokušaj stvaranja netotalitarnog fašističkog režima, 3. od 1925.- period izgradnje totalitarizma i velikih ekonomskih kriza.
Od prvog koalicionog kabineta u kojem su fašisti bili u manjini postepeno se ide ka autoritarnom fašističkom jednopartijskom sistemu. Fašizam je konstitucionalan samo u usponu,inače nema konstitucionalnog fašizma.dok su konzervativci težili autoritarno- birokratskoj državi na monarhijskoj osnovi,duče je težio ličnoj harizmatskoj vlasti. Njegova politička formula bila je "kada nema saglasnosti neophodna je sila".Posle prevazilaženja poslednje unutarpartzijske krize, marta 1922.,ključni položaj vodje više nije dovodjen u pitanje. Svi suparici su bili uklonjeni. Od sredine 1922. godine Musolini je važio unutar pokreta kao Capo i Duce, kao Dux, genijalni čovek, najpotpunije otelovljenje homo sapiensa XX veka.
Pošto se italijanski kapitalizam kao i nemački,kasno uključio u imperijalističku raspodelu kolonija, sada je fašizam trebalo da ratnom ekspanzijom zadovolji potrebe krupnog kapitala.Prevazilaženje ekonomske krize istovremeno je traženo putem povećanja izdataka za naoružanje koji u predvečerje ekspanzije dostižu ogromne sume.
Zamisao o novoj imperiji je bila utopijska jer se stvarna moć Italije prućala u okvirima aneksije i prevlasti na Balkanu.
Pod vladavinom fašizma ekonomska i društvena struktura Italije se izmenila.Zemlja se industrijalizuje,a protivrečnosti slobodne konkurencije se zaoštravaju protivrečnostima monopola. Država je nastojala da stvori organizacije koje bi obuhvatale sve zaposlene u jednoj privrednoj oblasti, i radnike i kapitaliste koje su nazvane korporacijama.Cilj je bio mir unutar nacije, odnosno neutralisanje klasne borbe i ostupanje kapitalističkog društva čvršćim vezivanjem najamnih radnika.korporativna privreda je planska privreda državnog kapitalizma. Kapitalisti i radnici se nazivaju producentima, privatna svojina nacionalnom imovinom, a kapitalistička pljačka državnih kasa nacionalnom solidarnošću. Međutim, nacija nacija je ubrzo razotkrivena kao buržoazija, a homogena fašistička zajednica kao podeljena klasna država. Krajem dvadesetih godina privredna kriza je zahvatila i Italiju. Posle napada na Abisiniju oktobra 1935., Dručtvo naroda je odgovorilo privrednim sankcijama koje su automatski podstakle Nemačku da Italiju snabdeva neophodnim sirovinama i industrijskom robom što je dovelo novembra 1936. do stvaranja osovine Rim- Berlin i u skladu sa tim tekle su pripreme za rat. Musolini je bio primoran da unutrašnje socijalne i ekonomske probleme rešava kolonijalnim ratoim. Italija se radi ostvarivanja svojih ekspanzionističkih ciljeva čvrsto povezala tridesetih godina sa nacističkom Nemačkom, a potom i Japanom.
Vlast fašističkog režima se smanjivala usled loših odnosa medju partnerima u osovinskom bloku što se ogledalo u tome da su Nemci uporno isticali svoju superiornost i degradirali Italiju do države najnižeg ranga ali padu fašizma su doprinele i pojave kao i pojačane aktivnosti antifašističkih i komunističkih snaga. Isti ljudi koji su 1920-1922 doveli fašizam i Musolinija na vlast omogućili su i njihov pad.


PORUČITE RAD NA OVOM LINKU >>> SEMINARSKI
maturski radovi seminarski radovi maturski seminarski maturski rad diplomski seminarski rad diplomski rad lektire maturalna radnja maturalni radovi skripte maturski radovi diplomski radovi izrada radova vesti studenti magistarski maturanti tutorijali referati lektire download citaonica master masteri master rad master radovi radovi seminarske seminarski seminarski rad seminarski radovi kvalitet kvalitetni fakultet fakulteti skola skole skolovanje titula univerzitet magistarski radovi

LAJKUJTE, POZOVITE 5 PRIJATELJA I OSTVARITE POPUST
18-05-2010 12:48 AM
Poseti veb stranicu korisnika Pronađi sve korisnikove poruke Citiraj ovu poruku u odgovoru
Nova tema  Odgovori 


Poruke u ovoj temi
Fašizam u Nemačkoj - Vesnica - 18-05-2010 12:48 AM

Verovatno povezane teme...
Tema: Autor Odgovora: Pregleda: zadnja poruka
  Seminarski rad i diplomski rad - Olimpizam i fasizam derrick 0 1,499 28-05-2012 10:48 PM
zadnja poruka: derrick
  Fašizam u Italiji VS1 0 861 17-02-2012 06:05 PM
zadnja poruka: VS1
  Uspon nacizma u Nemačkoj VS1 0 876 17-02-2012 06:03 PM
zadnja poruka: VS1

Skoči na forum: