Vizantijski izvori za srpsku istoriju

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.


Vizantijsko carstvo je termin koji se koristi da opiše prostor grčkog govornog područja Rimskog carstva tokom srednjeg veka, sa sedištem u Konstantinopolju.
U posebnom smislu, obično se odnosi na vekove koji su obeležili pad Zapadnog rimskog carstva, koristi se i termin Istočno rimsko carstvo.
Ne postoji opšta saglasnost oko vremena kada počinje vizantijska epoha. Neki taj početak smeštaju u vreme vladavine Dioklecijana (284. - 305.) tokom koje je sproveo administrativne reforme, deleći carstvo na:
- istočni deo (pars Orientis) i
- zapadni deo (pars Occidentis).
Drugi ga smeštaju u period vladavine Teodosija I (379. - 395.) i trijumfa hrišćanstva nad rimskom paganskom religijom, ili, posle njegove smrti 395., sa podelom imperije na zapadni i istočni deo.
Opet, neki misle da početni Vizantijski period počinje 476., kada je poslednji zapadni car, Romul Avgustul, bio primoran da abdicira, stoga ostavljajući vladaru Istočnog carstva jedinu carsku vlast. Krajem III veka centar ekonomskog i političkog života Rimskog carstva preselio se u bogatije provincije istočnog Sredozemlja.
Car Konstantin Veliki (276. – 337.) preneo je svoje sedište iz Rima na obale Bosfora u Vizant, gde se ubrzo razvila nova prestonica Kostantinopolj (Carigrad). U svakom slučaju, promene su bile postepene i do 330., kada je Konstantin I Veliki inaugurisao svoju novu rezidenciju (koja će sredinom 4. veka prerasti u prestonicu Carstva), proces helenizacije i hristijanizacije je već uveliko poodmakao.
Međutim, u nastavku rada, neće biti reči o Vizantijskom carstvu, već o vizantijskim izvorima govore o istoriji srpskog naroda.

Vizantijski izvori za srpsku istoriju

Među svim pisanim izvorima ο srednjovekovnoj istoriji naših naroda, naročito srpskog, nesumnjivo su najznačajniji vizantijski. Danas je tο opštepoznata i opšteusvojena istina.
Međutim svest ο potrebi korišćenja vizantijske istoriografske literature i proučavanja vizantijske kulture, ustanova i državnog uređenja uopšte pri ispitivanju naše prošlosti kod nas je rasla uporedo sa razvojem istorije kao nauke i vizantologije kao posebne istoriske discipline.
Rimsko državno uređenje, grčka kultura i hrišćanska vera sačinjavaju podlogu razvitka Vizantije.
Ovom kratkom i već opšteusvojenom definicijom izraženo je ono što sačinjava vizantijski specificum, ono po čemu sedržava na Bosforu raspoznaje i odvaja od ostalih srednjovekovnih država.
Hiljadugodišnji razvoj Vizantije odvija se, dakle, na nerazlučivoj povezanosti i međusobnom prožimanju tri osnovne komponente. Carigrad kao metropola svojim sistemom političke uprave i vojne organizacije nastavlja Rim, a svojim hristijaniziranim helenizmom produžuje staru Atinu. Nasledivši izuzetno raznovrsnu i bogatu riznicu tvorevina starohelenskog duha, hrišćanska Vizantija je neke elemente odbacila i uništila, a druge čuvala i na svoj način dalje razvijala...

S A D R Ž A J

UVOD 3
1 Vizantijski izvori za srpsku istoriju 3
ZAKLJUČAK 7
LITERATURA 8