Virtualne organizacije

Maturski, seminarski i diplomski radovi iz menadžmenta.

Organizaciona struktura predstavlja način rada unutar preduzeća, kao i podelu na pojedine delove koji predstavljaju organizacione jedinice u kojima se realizuju određene funkcije i zadaci.
Struktura predstavlja sastavni deo svake organizacije, a ujedno je i njen najvažniji deo. Svaka organizacija ima određenu organizacionu strukturu koja jasno pokazuje ko je kome podređen. Organizaciona struktura preduzeća predstavlja dinamičan element koji prati ciljeve preduzeća.
Uticaj unutrašnjih i spoljašnjih faktora na organizaciju veoma je važan za oblikovanje organizacione strukture preduzeća
U osnovi svih novih trendova u oblikovanju organizacije je informatička revolucija odnosno informatička tehnologija.
Pored toga, savremeno organizaciono okruženje karakteriše visok nivo neizvesnosti ekonomskih, socijalnih, političkih, zakonskih i tehnoloških i dr., varijabli.
Da bi opstale u takvim uslovima, savremene organizacije moraju da se prilagođavaju.
One moraju da, odnosno savremene organizacije moraju da budu intenzivne znanjem i da budu organizacije koje uče što znači da se kontinuirano prilagođavaju promenama.
Međutim, to nije dovoljno, one moraju i da se umrežavaju.
Kao posledica navedenih promena, menadžeri u brojnim organizacijama nastoje da razviju nove opcije dizajna koje će njihovim organizacijama pomoći da postanu fleksibilnije kako bi održavale ili čak pojačavale svoju konkurentsku poziciju.
U tim uslovima, nastala je virtualna organizacija.
U tom smislu se virtualna organizacija označava kao specifičan trend kome, kroz proces organizacionih promena, moderne organizacije teže.
U osnovi, radi se o trendu napuštanja tradicionalne organizacije i njene formalne strukture i stvaranje novih, modernih, pomenutih virtualnih organizacija.
Predmet ovog rada, u nastavku, biće virtualna organizacija, odnosno njen razvoj, osnovne karakteristike, prednosti i nedostaci u odnosu na klasičnu organizaciju kao i način njene realizacije i poslovanja do vrsti i strukture postojećih virtualnih organizacija.

Razvoj virtualnih organizacija

Dva ključna razloga pojave virtualnih organizacija jesu razvoj informacionih tehnologija i prilagođavanje organizacija savremenim uslovima i načinima poslovanja.
Među ostale uzroke pojave virtualnih organizacija ubrajaju se:racionalizacija troškova, virtualizacija, konkurencija, specijalizacija i porast intelektualnog kapitala.
Naime, kasnih ′50-tih i početkom ′60-tih organizacija se počinje posmatrati kao otvoren sistem koji uzima resurse, ljude i sirovine iz okruženja i istom tom okruženju vraća robe i usluge.
′70-ih je pažnja se usmerava ka uzajamnoj zavisnosti organizacije i njenog poslovnog okruženja.
1980. godine u fokus se stavlja spoljni izgled organizacije. Dva osnovna dva pitanja na koje se traži odgovor su:
- kako organizacija da ostvari najbolju interakciju sa okruženjem i
- kako spoljni faktori utiču na ponašanje organizacije.
Uporedo sa tim se pojavljuju se nove menadžment teorije koje posmatraju različite izvore organizacione zavisnosti od okruženja i pokušavaju naći odgovor kako te izvore kontrolisati i kako na njih uticati
Tako dolazi i do nastanka prvih virtualnih organizacija u praksi. Osamdesetih godina postavljaju se teorijske osnove koncepta virtualne organizacije, dok sredinom devedesetih otpočinju prve studije koje se bave objašnjavanjem prirode i načina funkcionisanja virtualnih organizacija.

Pojam i definicije virtualnih organizacija

Postoje broje definicije virtualne organizacije.
“Virtuelna organizacija je geografski distribuirana organizacija čiji su članovi vezani zajedničkim interesima ili ciljevima, dok komuniciraju i koordiniraju svoj rad putem infomacionih tehnologija”.
“Virtualna organizacija je ka cilju orijentisana organizacija, njen deo ili neka njena funkcija koja se odvija pod vođstvom menadžmenta. Pod menadžmentom se podrazumeva upravljanje virtualno organizovanim zadacima. Virtualno organizovani zadaci su ka cilju orjentisane aktivnosti koje su izvedene odgovarajućim angažmanom i reangažmanom konkretnih izvršitelja radi zadovoljavanja apstraktnih potreba zadatka. Proces angažmana odnosno reangažmana jeste zamena tj., komutacija. “