Spoljna politika Rusije - diplomski rad

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.

U radu se analiziraju osnovna obeležja spoljne politike Ruskog carstva u poslednjim decenijama 19. veka i tokom 20. stoleća. Izlažu se strateški pravci spoljne politike i zaokreti koji su u tome vršeni, okolnosti koje su ih izazvale, dileme pred kojima su se nalazili kreatori spoljne politike, izbori koje su vršili i rezultati koji su iz toga proizašli.
Tokom 19. veka menjala se međunarodna pozicija Rusije, pa su se menjali i spoljnopolitički ciljevi kojima je težila. Poražena u Krimskom ratu, Rusija se iz dotle dominantne sile Pariskim mirom (1856) svela na drugorazrednu evropsku državu, kojoj su pobednici odredili sužene granice i ‘pravila igre’. Unutrašnjim reformama Rusija se modernizovala i ‘sabrala snage’, što je iskazala pobedom u ratu sa Turskom (1877–1818) i u ambicioznim političkim ciljevima koje je Sanstefanskim ugovorom diktirala pobeđenoj Porti. Međutim, Berlinski kongres evropskih sila (1878) joj je ’ukrao pobedu’ i odrazio njenu ograničenu moć u odnosu na druge velike sile. Poraz Rusije u ratu sa Japanom (1904–1905) još očiglednije je demonstrirao vojne slabosti Rusije, proizašle iz njenog privrednog i tehnološkog zaostajanja i slabosti njene glomazne birokratske administracije. Prva ruska revolucija (1905–1907) uzdrmala je Carstvo i podrila njegove i inače nedovoljno stabilne ekonomske temelje...

Istorija ruske diplomatije

Spoljnopolitička pozicija carske Rusije i njena spoljna politika bile su uslovljene geopolitičkim i geostrateškim položajem Carstva i odnosima snaga u svetu, a pre svega snagom same Rusije. Ti su činioci predstavljali polaznu osnovu pri određivanju državnoimperijalnih interesa i strateških ciljeva spoljne politike Rusije, a istorijske tradicije, inercija imperijalnog kontinuiteta i mentalitet vladajućih krugova su tim objektivnim faktorima davali svoj subjektivni vid. To je dolazilo do izražaja pri izboru glavnih pravaca i redosleda spoljnopolitičkih zadataka na jednoj strani, te u određivanju prijatelja i saveznika, odnosno suparnika i neprijatelja – na drugoj strani. Kao velika evroazijska sila, Ruska imperija prirodno je bila zainteresovana za evropske i azijske prostore, te je njena spoljna politika bila usmerena na ta dva osnovna svetska područja. U skladu s tim u strukturi Ministarstva inostranih dela (MID) bila su dva osnovna departmana: prvi od njih bavio se odnosima Rusije sa zemljama Zapadne Evrope i drugim zemljama zapadne zemljine polulopte; drugi, Azijatski departman, bavio se odnosima sa zemljama Azije (uključujući i evropske posede Otomanske imperije) i nezavisnim Afričkim državama...

Sadržaj

1 UVOD 3
2 Istorija ruske diplomatije 4
3 Diplomatija SSSR-a 5
4 Hladni rat 7
5 Učešće Sovjeta u hladnom ratu 8
6 Obavestajne sluzbe Rusije i njihova ucesca u medjunarodnoj politici- spijunaze 9
7 Bilateralni i multi lateralni odnosi Rusije 12
8 Ruska federacija 13
9 Sila i moc Rusije u medjunarodnim odnosima 28
10 Ruska energetska moc 31
11 Bipolarnost Rusije 40
12 Odnosi U.N.-a sa Rusijom 43
13 Ekonomska diplomatija Rusije. 50
14 Literatura 53