PRIJAVLJENE CRIJEVNE INFEKCIJE U ODNOSU NA POZITIVNE KOPROKULTURE

Nova tema  Odgovori 
Podelite temu sa drugarima: ZARADITE PRODAJOM SVOJIH RADOVA
 
Ocena teme:
  • 0 Glasova - 0 Prosečno
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Autor Poruka
bob Nije na vezi
Junior Member
**

Poruka: 1
Pridružen: Mar 2010
Poruka: #1
PRIJAVLJENE CRIJEVNE INFEKCIJE U ODNOSU NA POZITIVNE KOPROKULTURE

PRIJAVLJENE CRIJEVNE INFEKCIJE U ODNOSU NA POZITIVNE KOPROKULTURE

Crijevne zarazne bolesti su bolesti kod kojih uzročnici ili njihovi produkti ulaze kroz usta, razmnožavaju se u crijevu i najčešće se izlučuju stolicom.
Zajednička karakteristika te grupe bolesti je fekalno – oralno prenošenje uzročnika. Osjetljivost čovjeka prema crijevnim zarazama je veoma visoka. Rasprostranjene su svuda po svijetu sa najvišim morbiditetom u nerazvijenim i zemljama u razvoju.

Iamju izražen sezonski karakter ljeto – jesen, takođe imaju i veliki epidemiološki značaj u kulturno higijenski zaostalim krajevima u kojima nije riješeno pitanje higijenske dispozicije fekalnih materija, ni snadbjevanje dovoljnim količinama higijenski ispravne vode. U takvim krajevima crijevne zaraze imaju endemno-epidemijski karakter, tj. prisutne su stalno (odomaćene!), a povremeno se javljaju u većim ili manjim epidemijama. Rezultai istraživanja pokazuju, da u tim krajevima crijevne zaraze zauzimaju značajno mjesto u morbiditetu stanovništva, a glavni su uzrok mortaliteta dojenčadi.

Etiologija crijevnih zaraznih bolesti

“ Izazivači crijevnih bakteriskih oboljenja su gram- negativne bakterije: slmonele, šigele, vibrion kolere, kampiobakter, helikobakter pilori, jersinija, ešerihija koli, proteus i dr.

Crijevne bakterije imaju dosta zajedničkih osobina. Sve su u obliku štapića koji je dug 1 – 3 mikrona. Po Gramu boje se negativno. Dobro rastu na hranjivim podlogama. Za salmonele i šigele se koriste podloge (SS) jer na njima ne rastu bakterije normalne crijevne flore. Za brzu dijagnostičku orijentaciju sve se više koristi tehnika fluorescentnih anttjela, bilo da se bakterije traže direktno iz stolice ili iz kulture.

Bakteriski toksini igraju veliku ulogu u patogenezi crijevnih oboljenja. Dezintegracijom salmonela, šigela, kampilobaktera, jersinije i nekih serotipova ešerihije koli oslobađa se endotoksin.

To je kompleks lipopolisaharida, koji ima pirogena svojstva. Međutim, vibrion kolere i neki sojevi ešerihije koli luče egzotoksin koji izaziva propustljivost crijevnog epitela, te se javlja proliv. Sve bakterije imaju somatske O-antigene. Pokretne bakterije imaju i flagelarni, tj. H-antigen, a neke bakterije imaju i kapsularni, tj. Vi-antigen.

Sve crijevne bakterije su otporne u spoljnoj sredini, čto omogućava fekalno-oralni put širenja infekcije. Pored navedenih crijevnih bakterija infektivna crijevna oboljenja mogu da izazovu i sledeći mikroorganizmi: virusi, protozoe, helminti i gljive.”¹

Patogeneza

Crijevne bakterije ulaze u organizam preko zagađene hrane i vode i izazivaju lokalno oboljenje crijevne sluznice.

Prvo treba istaknuti ulogu želučanog aciditeta kao vrlo efikasnog u spriječavanju prodora bakterija u niže djelove probavnog takta. Samim uzročnici kada uđu u crijeva mogu patogeno djelovati na pet načina:

1. Izlučivanjem endotoksina, tzv. Entertoksina ( V. cholerae, enterotoksigeni sojevi E. coli ), pri tome ne dolazi do promjena sluznice, osim na nivou enzimatskih procesa s posljedičnom sekrecijom enormnih količina tečnosti,

2. Invazijom crijevne sluznice ( šigele, invazivni tipovi E. coli, itd. ), dolazi do akutne upale sluznice i razaranja epitela,

3. Slmonele takođe imaju sposobnost invazije sluznice i stvaranja upale ali bez razaranja epitela,

4. Rota virusi dovode do zamjene cilindričnog epitela kubičnim skraćivanja resice, što dovodi do smanjenja apsorcije što uz nedostatak saharidaza uzrokuje proljev,

5. Crijeni paraziti mogu izazivati bolesti ili izrazitom kolonizacijom površine sluznice ( ankilostoma i lambilija ) ili invazijom u samu sluznicu sa destrukcijom ( histolička ameba ) ili upalom ( strongiloides ).

_________________
¹ Kosančić – Ćetković D.: Akutne infektivne bolesti, Beograd 1995., str. 114.

Kao što se može očekivati iz patogeneze, u kliničkoj slici dominiraju bol u trbuhu i dijareja. Zato se sve češće upotrebljava izraz dijarejalne bolesti.
Usled dijareje prisutni su znaci dehidracije, kardiovaskularnog kolapsa, a kod odojčadi je česta toksikoza.

Ostali simptomi se mogu podjeliti u nekoliko grupa:

Prva grupa su simptomi uzrokpvani infektivno – toksičkim faktorim (febrilnost, subjektivni i objektivni simptomi infekata, cerebralni i kardiovaskularni simptomi, toksemija, splenomegalija).

Druga grupa su simptomi nastali zbog promjena gastrointestinalnog traka (inapetecija, mučnina, povraćanje, proljevi, bolovi u trbuhu, promjena frekfencije stolice itd.).

Treća grupa su simptomi nastali zbog poremećaja elektrolita i gubitka tečnosti ( žeđ, suhe sluznice, gubitak turgora, te simptome zatajenja bubrega). Kod hroničkih oblika bolesti ovog tipa češći su simptomi anemija, gubitka težine, avitaminoze i to nastali kao posledica malnutricije i malapsorpcije.

Opšti simptomi se javljaju većinom u akutnim infektivnim febrilnim formama bolesti, a njhova odsutnost govori u prilog toksičnom uzroku bolesti. Tako imamo infektivna (fabrilna) i toksična (afebrilna) trovanja hranom. Opšti simptomi su kratkog trajanja, prolaze za nekoliko dana i najizraženiji su u početku bolesti.

Lokalni crijevni simptomi se javljaju i u akutnim i u hroničnim stanjim, od njih su najčešći proljev, bolovi u trbuhu i ponekad povraćanje. Po ovim simptomima se mogu prepoznati akutni gastroenteritis (jako povraćanje s obilnim vodenastim stolicama uz grčevite bolove u trbuhu), te akutni kolitis ili dizenterički sindrom ( oskudne kašaste stolice s primjesama sluzi i krvi uz tenezme i grčeve u trbuhu). Simptomi o kojima zavisi prognoza bolesti su oni koji su posljedica gubitka tečnosti i elektrolita, zbog mogućeg nastanka renalne insufijencije i smrti. Osim opasnih opštih simptoma crijevnih zaraznih bolesti postoje i oni koji su specifični za pojedine crijevne zarazne bolesti što daje različite kliničke slike:

Kolera

Inkubacija traje od nekoliko sati do 5 dana.

Kliničku sliku kolere karakteriše nagli početak sa bezbolnim nekontrolisanim proljevom i povraćanjem. Stolice postaju bezbojne i vodenaste. Grčeva u stomaku nema. Povraćanje počinje obično nekoliko sati nakon proljeva. Zbog gubitka elektrolita javljaju se jaki grčevi u udovima. Koža bolesnika je hladna i smežurana, usne i uši su plave, oči upale, nos šiljat, glas hrapav i tih. Disanje ubrzano, a puls brz i jedva se pipa. Ovaj stadijum traje 5 – 12 sati i postepeno prelazi u stadijum kolapsa; povraćanj i proljev se smiruju, ali se simptomi kolapsa pojačavaju ( oči se upale, nos šiljat, napetost kože je smanjena). Krvni pritisak može pasti na 40-70 mmHg. Bolesnik ne mokri.

Trbušni tifus

Inkubacija traje 7-14 dana (4-40 dana).

Klinička slika može varirati i po svojoj težini, trajanju bolesti i simptomatologoji, pa sa jedne strane postije svi prelazi, od laganih kratkotrajnih ambulantnih oboljenja, do teških slika bolesti; sa drugestrane simptomatologija tifusa može biti vrlo šarolika te se bolest može jednom manifestovati više cerbralnim, drugi put gastrointestinalnim ili kardiovaskularnim simptomima. Bolest se manifestuje postepenim početkom sa tresavicom, laganim povišenjem temperature, glavoboljom i bolovima u različitim djelovima tjela, a kasnije temperaturom tipa kontinue, intestinalnim i cerebralnim smetnjama, rozeolom i splenomegalijom.

Salnoneloza

Inkubacija je kratka, najčešće 12-48 sati.

Salmoneloze ulaze u organizam ingresijom, a direktan efekt infekcije je upala gastrointestinalnog traka – gastroenteritis, enterokolitis itd. Mnoge salmonele imaju sposobnost, da iz gastrointestinalnog traka prodiru u krvotok, pa se putem krvi lokalizuju u različite organe i tkiva gdje izazivaju upale što se klinički može manifestovati kao akutni gastroenteritis, tifusni sindrom, parati ili septokemija sa lokalizovanim promjenama.

Šigeloza

Inkubacija traje 1 – 7 dana.

Bolest se klinički manifestuje slikom akutnog, najčešće febrilnog dijarealnog oboljenja kod kojeg se mogu uočiti tri tipa simptoma; opšti, crijevni i simptomi gubitka tečnosti i soli. Može se reći da su šigeloze lokalne infekcije sluznice gastrointestinalnog traka, naručito debelog crijeva, gdje dolazi do akutne upale praćene proljevima, bolovima u trbuhu i eventualno povraćanjem.

Oslobođeni endotoksini šigele dospjevaju u krv i dovode do toksemije, što se klinički očituje pojavom opštih simptoma bolesti. Zbog proljeva organizam gubi vodu i elektrolite što uslovljava dehidraciju.

Bakteriska trovanja hranom

Alimentarne toksikoinfekcije.

Inkubacija varira između 12 – 24 (5-72) sata.

Bolest počinje naglo, tresavicom, vrućicom, glavoboljom, vrtoglavicom, nemirom, te bolovima u trbuhu, mučninom, povraćanje i proljevom. Temperatura se brzo penje na 38 – 40 °C. Nakon toga u kliničkoj slici dominiraju bolovi u trbuhu i proljevi. Stolice su u početku rijetke, zelenkaste boje, a kasnije posve vodenaste. Javlja se klonulost, žeđ, nemir i pospanost. Simptomi kod akutnog gastroentritisa dijelom su posljedica infektivno-toksičnog djelovanja salmonela na cijeli organizam, dijelom nadražaja i upale sluznice gastrointestinalnog traka, a djelom gubitka tečnosti i elektrolita.

Botulizam

Bolest nastaje u vezi s konzumiranjem konzervisane hrane (meso, povrće) ili sušenog mesa (kobasice, šunka ). Simptomi bolesti se javljaju 18 – 36 sati (do 7 dana ) nakon obroka. Kod većine bolesnika javlja se mišićna slabost, suvoća sluznice usta i opstipacija. Prvi znakovi slabosti mišića su pareza akomodacije i nejasan vid, midrijaza, ptoza kapaka, diplopija. Javlja se slabost mišića za žvakanje i muskulature trupa, tetivni refleksi su očuvani, smetnja senzibiliteta nema, a svijest je očuvana.

Virusni hepatitis

Inkubacija traje 15 – 50 dana.

Slike bolesti uzrokovane virusom A i virusom B praktično se ne mogu razlikovati. Tok potpuno razvijene bolesti može se podjeliti u inicijalni (preikterični) i ikterični stadijum.

I n c i j a l n i s t a d i j počinje s opštim infektivnim simptomima, ali i simptomima od strane jetre i probavnog traka. Počinje naglo s umorom, artralgijama, inapetencijom, mučninom, težinom i bolovima u epigastrijumu i pod desnim rebarnim lukom. Temperatura je povišena. Jetra je povećana i nešto bolna, slezena povećana. Bolesnici ponekad povraćaju i češće imaju kratko vrijeme lagan proljev. Mokraća im je tamnija, a stolica svijetlija. Incijalni stadij traje obično 6 – 7 dana.

I k t e r i č n i s t a t i j: opšti simptomi obično nestaju, a pojavljuju se žutica koja se u toku nekoliko dana pojačava. Mokraća postaje sve tamnija, a stolica svijetlija. Jetra se povećava i obično je izrazito bolna. Ikterična faza traje obično 4-6 sedmica.

Poliomyelitis

Prosječna inkubacija je oko 10 dana.

Posljedice infekcije poliovirusom mogu biti različite. Ako infekt ostane ograničen, biće inaparentan; prodor virusa u krvotok uočava se kao kratkotrajna febrilna bolest sa nekarakterističnim opštim simptomima; invazija virusa u centralni nervni sistem može se uočavati simptomima seroznog meningitisa, a u drugim slučajevima su uz njih izraženi i simptomi koji ukazuju na oštećenje motornih ganglijskih ćelija leđne i produžene moždine. Manifestni oblik se može uočavato kao a b o r t i v n i oblik ( sa gastrointestinalnog simptoma i simptomima od strane respiratornih puteva, gdje bolest traje 1 – 3 dana), n e p a r a l i t i č n i oblik ( sa simptomima centralnog nervnog sistema, bolest traje obično 3 – 10 dana) i p a r a l i t i č k i oblik ( sa simptomima koji upućuju na oštećenje motornih gangliskih ćelija, leđne i produžene moždine).

Terapija

Principi terapije crijevnih oboljenja su sledeći: opšte mjere, simptomatska terapija, antimikrobna terapija i djeta.

1. Opšte mjere.

Po mogućnosti treba hospitalizovati malu djecu i sve teže bolesnike. Izolacija bolesnika se mora prilagoditi mogućnostima i uslovima. Tako je izolacija stroža kada su higijenski uslovi života loši Ž( zajednički ili poljski klozet, muve, prenaseljenost u stanu). Nasuprot tome, bolesnik može da ostane u svom krevetu ako ima konforan stan, ali je neophodna dezinfekcija klozetske daske, ruku bolesnika, predmeta koje je koristijo itd...

2. Siptomatska terapija.

Ima vrlo važno mjesto u liječenju, pogotovo ako su izraženi dehidracija i kardiovaskularni kolaps. Ona obuhvata uglavnom borbu protiv dehidracije, kolapsa i bola.

a)Borba protiv dehidracije. Neophodno je što pre nadoknaditi tečnost i elektrolite. U tu svrhu se lakšim bolesnicima prvenstveno daje topla, slana industriska supa i topli koncetrovani ruski čajevi. Za oralnu dehidraciju se koristi rastvor: 4 supene kašike šećera, ¾ čajne kašike kuhinjske soli, 1 čajna kašika sode bikarbone i jedna čaša narandžinog soka uz dodatak vode da ukupno bude 1 litar. U težim slučajevima dehidracije treba dati perfuziju izotoničnog rastvora.³

b)Borba protiv kolapsa. Obuhvata rehidraciju, primjenu analeptika i zagrijavanje bolesnika. U vrlo teškim slučajevima koriste se kortikosteroidi ( Urbason 25-200 mg u toku dana) parenteralno.

c)Borba protiv bola u trbuhu. U principu treba smiriti ubrzanu peristaltiku, zato se daju spazmolitici i stavljaju topli oblozi na trbuh.

3.Antibakterijska terapija.

Usmjerena je na gram negativne bakterije, te se mogu upotrijebiti sledeća antimikrobna sredstva: ampicilin, baktrim, cefalosporini, aminoglikozidi, hloramfenikol i dr. Međutim, mnogi sojevi šigela, salmonela i koli bacila su postali rezistentni na navedena antimikrobna sredstva, stoga je poželjno ispitati osjetljivost bakterije antibiogramom, pa na osnovu toga izvršiti izbor antibiotika. Antibiotike treba dati 5 -7 dana u srednjim dozama.

4.Dijeta

Ona je sastavni dio liječenja. Cilj dijete je da se poštedi obolelo crijevo, ali da istovremeno obezbijede kalorije. Bolesnik uzima samo tečnosti ( tople supe, čajevi, pirinčna voda i voćne sokove), često i po malo sve dok ima proliv. Kada glavne tegobe prestanu, u ishrani se uvode: pečene jabuke, dvopek, pire od krompira, sutlijaš i jogurt.



_______________
³ Kosančić – Ćetković D.: Akutne infektivne bolesti, Beograd 1995., str. 117.


Kad se stolica počne normalizovati u ishrani se uvode proteini: kuvano meso, viršle, mladi sir i obarena jaja. Na kraju se dodaju masti te bolesnik prelazi na normalnu ishranu posle 10 dana bolesti.



Preventiva

Zaštita od crijevnih zaraznih bolesti nije teška i neizodljiva pogotovo ako znamo šta ih izaziva , kako se prenose i kako se klice uništavaju. Odgovarajućim mjerama može se smanjiti prenoženje i ograničiti širenje bolesti, a to se postiže u velikoj mjeri na sledeći način:

Svakog bolesnika od crijevnih zaraznih bolesti treba hospitalizovati ili izolovati,

Djelovati na puteve prenosa održavanjem lične i opšte higijene, a naručito redovnim pranjem ruku, a hrana treba da dude dobro prokuvana i zaštićena od muha,

Voće i povrće ne jesti neoprano,

Vodu za piće upotrebljavati samo ako je higijenski ispravna,

Uništavati muhe, žohare, glodare,

Vršiti redovnu dezinfekciju.


Prilog(a)
.doc  Dragana diplomski.doc (Veličina: 287.5 kb / Preuzimanja: 263)
03-03-2010 10:51 AM
Poseti veb stranicu korisnika Pronađi sve korisnikove poruke Citiraj ovu poruku u odgovoru
Nova tema  Odgovori 


Verovatno povezane teme...
Tema: Autor Odgovora: Pregleda: zadnja poruka
  Optimizacija trajanja projekta u odnosu na visinu direktnih i indirektnih troskova Vesnica 0 587 11-05-2010 10:11 PM
zadnja poruka: Vesnica
  Razvoj na pazarot na drzavni hartii od vrednost Vesnica 0 1,392 08-05-2010 11:49 AM
zadnja poruka: Vesnica
  Pozitivne i negativne strane globalizacije Vesnica 0 2,461 07-05-2010 01:54 PM
zadnja poruka: Vesnica

Skoči na forum: