Efekat staklene baste

Nova tema  Odgovori 
Podelite temu sa drugarima: ZARADITE PRODAJOM SVOJIH RADOVA
 
Ocena teme:
  • 0 Glasova - 0 Prosečno
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Autor Poruka
Vesnica Nije na vezi
Posting Freak
*****

Poruka: 2,567
Pridružen: May 2010
Poruka: #1
Efekat staklene baste
Maturski, seminarski i diplomski radovi iz biologije i ekologije.

Atmosfera, slično staklu, uglavnom propušta Sunčevo zračenje, ali je slabo propusna za zračenje Zemljine površine, pa deo energije koji uđe u sistem Zemlja-atmosfera, kao i u staklenik, ostaje u njemu i pretvara se u toplotnu energiju, zagrevajući Zemljinu površinu i niže slojeve atmosfere. Ova prirodna pojava „greje“ Zemljinu površinu, što traje već četiri milijarde godina. Međutim, danas su naučnici sve zabrinutiji da bi ljudska aktivnost mogla, u određenoj meri, izmeniti ovaj posve prirodan proces sa, izvesno je, veoma opasnim posledicama. Od industrijske revolucije, u XIII veku, čovečanstvo je izumelo mnoge mašine i postrojenja koji koriste fosilna goriva kao što su ugalj, nafta i prirodni gas. Sagorevanje ovih goriva, kao i mnoge druge aktivnosti čoveka poput raščišćavanja zemljišta za potrebe zemljoradnje ili izgradnje naselja, oslobađaju u atmosferu gasove koji zadržavaju toplotu unutar nje, kao što su ugljen-dioksid (CO2), metan i azot(I)-oksid (N2O). Količina ovih gasova u atmosferi sada je najviša u proteklih 420 hiljada godina. Kako se ovi gasovi nakupljaju u atmosferi, zadržavaju sve više i više toplote pri Zemljinoj površini, uzrokujući otopljavanje Zemljine klime koje za posledicu ima promene koje će biti navedene u daljem tekstu.

Sam termin efekat staklene bašte, već ustaljen u naučnoj literaturi, ne odgovara u potpunosti svojim značenjem pojavi koju opisuje. Naime, povišena temperatura unutar staklenika ima za uzrok, pre svega, nemogućnost mešanja vazduha u stakleniku sa okolnim vazduhom, a u mnogo manjoj meri potiče od upijanja dugotalasnog zračenja u staklu zidova staklenika. Prema tome, ni termin gasovi staklene bašte ne može se vezivati za prirodu gasova koji se ovim terminom podrazumevaju.

Mehanizam delovanja efekta staklene bašte

Efekat staklene bašte je rezultat interakcije Sunčevog zračenja i sloja Zemljine atmosfere koji se proteže do 100km iznad Zemljine površine. Sunčevo zračenje sadrži spektar zračenja različitih talasnih dužina, što je poznato kao Sunčev spektar i ono uključuje vidljivo, infracrveno, gama, rendgensko i ultraljubičasto zračenje. Kada Sunčevo zračenje dospe do atmosfere, 25% energije koju nosi biva odbijeno od oblaka i drugih atmosferskih komponenata nazad u međuplanetarni prostor. Oko 20% upije atmosfera. Na primer, molekuli gasa u najvišim slojevima atmosfere apsorbuju Sunčevo gama i rendgensko zračenje. Sunčevo ultraljubičasto zračenje apsorbuje sloj ozona koji se nalazi na visini od 19 do 48km iznad Zemljine površine.

Oko 50% Sunčeve energije, većinom u obliku vidljive svetlosti, prolazi, kao kratkotalasno zračenje, kroz atmosferu i dospeva do Zemljine površine. Zemljište, biljke i vodene površine (pre svega okeani) upijaju oko 85% ove toplotne energije, dok ostatak biva reflektovan u atmosferu, najviše od strane izrazito reflektivnih ovršina kao što su sneg, led i peščane pustinje. Dalje, deo Sunčevog kratkotalasnog zračenja koje dospe do površine Zemlje pretvara se u dugotalasno toplotno (infracrveno) zračenje i vraća se nazad u atmosferu.

Neki gasovi, poput vodene pare, ugljen-dioksida, metana i azot-suboksida, apsorbuju deo ovog infracrvenog zračenja, privremeno sprečavajući njegovo otpuštanje u svemir. Pošto se ovi gasovi zagrevaju, oni emituju infracrveno zračenje u svim smerovima. Deo ovako nastale toplote vraća se ka Zemljinoj površini koju dodatno zagreva (što je poznato upravo kao efekat staklene bašte), a deo biva vraćen u svemir. Ovakav protok toplotnog zračenja stvara ravnotežu između ukupne količine toplote koja dolazi od Sunca i količine toplote koja se otpusti u svemir. Ova ravnoteža ili energetski balans između Zemljine površine, atmosfere i svemira od velikog je značaja za održavanje klime koja omogućava opstanak života na Zemlji.

Pomenuti gasovi, koji zadržavaju toplotu u atmosferi, nazivaju se gasovima staklene bašte. Bez ovih gasova, toplotna energija apsorbovana i odbijena od Zemljine površine lako bi se vratila nazad u svemir, pa bi prosečna temperatura na Zemljinoj površini bila oko -19°C, za razliku od sadašnjih 15°C.

Da bi bilo moguće ceniti značaj gasova staklene bašte u procesima stvaranja klime koja omogućava opstanak velikog broja živih bića, interesantno je uporediti Zemlju sa Marsom i Venerom. Mars ima tanku atmosferu koja sadrži niske koncentracije gasova koji bi mogli zadržavati toplotu unutar nje. Usled toga, Mars ima slab efekat staklene bašte što ima za posledicu većinom smrznutu površinu koja ne pokazuje tragove života. Kao suprotnost, Venera ima atmosferu koja sadrži visoku koncentraciju ugljen-dioksida. Ovaj gas sprečava toplotu koja dolazi od površine planete da napusti atmosferu, pa je prosečna temperatura površine Venere oko 462°C, što je previše za opstanak bilo kog poznatog oblika života.

Gasovi staklene bašte

Zemljina atmosfera se sastoji, uglavnom, od azota (78%) i kiseonika (21%). Ova dva najzastupljenija atmosferska gasa imaju hemijske strukture koje ograničavaju apsorbciju infracrvenog zračenja, što ne važi za gasove staklene bašte. Ovi gasovi se stvaraju prirodnim putem ili veštački (antropogeno). Najzastupljeniji prirodno nastali gas staklene bašte jeste vodena para, zatim je slede ugljen-dioksid, metan i azot-suboksid. Supstance nastale čovekovom aktivnošću koje se ponašaju kao gasovi staklene bašte uključuju hlorofluorokarbonate, hidrohlorofluorokarbonate i hidrofluorokarbonate.

Od 1700-ih, aktivnosti čoveka su se znatno povećale, pri tom značajno povećavajući koncentraciju gasova staklene bašte u atmosferi. Naučnici predviđaju da će očekivano povećanje količine gasova staklene bašte u atmosferi snažno povećati količinu infracrvenog zračenja zadržanog u atmosferi, što će dovesti do dodatnog, veštačkog, zagrevanja Zemljine površine.

Vodena para

Vodena para se nalazi u najvećoj količini u atmosferi, upoređujući je sa ostalim gasovima staklene bašte. Ona najjače upija dugotalasno zračenje, učestvujući sa 60 do 70% u stvaranju efekta staklene bašte. Čovek nema nekog većeg direktnog uticaja na količinu vodene pare u atmosferi. Ipak, kako čovekova aktivnost sve više uzima maha i utiče na povećanje koncentracije ostalih gasova staklene bašte, isparavanje okeana, jezera i reka, kao i transpiracija biljaka postaju intenzivniji i povećavaju količinu vodene pare u atmosferi.


PORUČITE RAD NA OVOM LINKU >>> SEMINARSKI
maturski radovi seminarski radovi maturski seminarski maturski rad diplomski seminarski rad diplomski rad lektire maturalna radnja maturalni radovi skripte maturski radovi diplomski radovi izrada radova vesti studenti magistarski maturanti tutorijali referati lektire download citaonica master masteri master rad master radovi radovi seminarske seminarski seminarski rad seminarski radovi kvalitet kvalitetni fakultet fakulteti skola skole skolovanje titula univerzitet magistarski radovi

LAJKUJTE, POZOVITE 5 PRIJATELJA I OSTVARITE POPUST
03-05-2010 11:34 PM
Poseti veb stranicu korisnika Pronađi sve korisnikove poruke Citiraj ovu poruku u odgovoru
Nova tema  Odgovori 


Skoči na forum: