Bizmark i njegovo doba

Maturski, seminarski i diplomski radovi iz istorije.

Princ Oto fon Bizmark, vojvoda od Lauenburga (1. april, 1815 – 30. jul 1898.) je jedan od najvažnijih vođa u devetnaestom veku; kao premijer pruskog kraljevstva (1862 - 1890.) ujedinio je Nemačku serijom pobedonosnih ratova posle kojih postaje prvi kancelar (1871-1890) nemačkog carstva.

U početku je bio junkerski političar duboko konzervativnih, aristokratskih i monarhističkih gledišta, koji se borio protiv rastućeg socijal-demokratskog pokreta u osmoj deceniji XIX veka, stavio je van zakona više organizacija i pragmatično uveo starosne penzije, zdravstveno osiguranje, kao i radničko osiguranje u slučaju nesreće. Postaje poznat pod nadimkom Čelični kancelar i smatra se jednom od najvažnijih figura u nemačkoj istoriji.
Mladost i dolazak na vlast

Bizmark je rođen kao Oto Eduard Leopold grof fon Bizmark (Otto Eduard Leopold Graf (grof) von Bismarck) u Šonhausenu. Studirao je pravo na univerzitetima u Getingenu i Humboltu, kao i na Univerzitetu u Berlinu. Oženio se sa Johanom fon Putkamer 1847. godine. U njihovom dugom i sretnom braku je rođeno troje dece.

Oduševljen zbog propasti revolucionarnih pokreta 1848. godine u nemačkim državama, izabran je u pruski parlament 1849. godine. Postavljen da predstavlja Prusku u Frankfurtu na Majni, Bizmark postaje sve više ubeđen da je ujedinjena nemačka nacija, koju bi predvodila Pruska, važan cilj što se u to vreme smatralo liberalnim ciljem. Posle ovog položaja, bio je postavljen za ambasadora u Petrogradu, u kome se sprijateljio sa svojim budućim protivnikom, Aleksandrom Gorhakovim, i u Parizu. Godine 1862, pruski kralj Vilhelm I postavio ga je za premijera i ministra spoljnih poslova Pruske, kao rešenje konflikta između sve liberalnijeg parlamenta i kralja.

Na izborima u 1890. godini i Katolička partija centra i socijal-demokrati su osvojili mnogo glasova, a Bizmark daje ostavku na insistiranje nemačkog cara (kajzera) Vilhema II, koji je došao na tron 1888. godine. Bizmark je proveo svoje poslednje godine pišući memoare (Gedanken und Erinnerungen; "Razmišljanja i sećanja"). Umro je u 83. godini života 1898. godine, u Fredrihsruhu. Sahranjen je u Bizmark-mauzoleju u istom mestu.

Za vreme Drugog svetskog rata Nemačka ratna mornarica imala je ratni brod imenovan u njegovu čast Bizmark, kao i Nemačka imperijalna mornarica čija su dva broda nosila njegovo ime. Takođe, mesto Bizmark, Severna Dakota, nosi njegovo ime, kao i Arhipelag Bizmark i Bizmarkovo more kod bivše Nemačke kolonije Nova Gvineja, ali i više ulica i škola u Nemačkoj.

Polozaj i uloga Pruske

Nemačku su naseljavale najstarije ljudske zajednice iz kamenog doba. Dolaskom Indo-Evropljana, teritoriju današnje Nemačke su naselili Kelti.

Kelte su na ovom prostoru kao narod apsorbovali Tevtonci, germanski narod nepoznatog porekla. Za reč "German" se smatra da je potekla od keltskog naziva za jedno od susednih germanskih plemena.

Rimski izvori govore o Germanima kao o ljudima sklonim piću, ratu i ljudskim žrtvama. Tevtonci su poraženi od strane Rima 102.godine PNE i tokom vremena su romanizovani. U 2. veku ovu teritoriju napadaju Franci, Alemani i Burgundijci. Odbrane rimskih granica su pale u 4. i 5. veku i carstvo su preplavili Goti, Vandali, Franci, Langobardi i druga manja germanska plemena.

Jako je teško odrediti tačno vreme kada se javila ideja o Nemačkoj državi. Prvu germansku državu je osnovao franački poglavica Klovis 486. godine. Klovis se smatra za osnivača dinastije Merovinga. Dinastiju Merovinga je zbacio plemić Pepin 751. godine. Njegov sin, Karlo Veliki, je proširio Franačko kraljevstvo na veliki deo današnje Nemačke i Italije. Karlo Veliki je krunisan za rimskog cara 800. godine i tako postao prvi car Svetog Rimskog carstva. Posle Karlove smrti, njegova država se raspala na Zapadnu Franaču u današnjoj Francuskoj, Istočnu Franačku u današnjoj Nemačkoj i Burgundiju u severnoj Italiji.

Na teritoriji današnje Nemačke, Istočna Franačka se razvijala pod sposobnim kraljevima od kojih je najpoznatiji Oto Prvi. Vremenom su njegovi naslednici gubili kontrolu nad plemstvom i kraljevstvo je počelo da se raspada na male državice koje su bile umešane u međusobne sukobe i intrige. Do 13. veka je kralj izgubio svu moć, a vlast je bila u rukama plemskih porodica od kojih su najmoćnije bile porodice Habzburg, Witelsbah i Luksemburg. Od ovih porodica vremenom su se izdvojili Habzburzi koji su vladali Austrijom.

Nemačka je bila centar rađanja Luterovog protestantizma za čiji se početak smatra 1517. godina. Posle viševekovne dominacije Austrije, Sveto Rimsko carstvo se raspalo 1648. godine kao rezultat mnogobrojnih i dugih ratova između katolika i reformisanih hrišćana, uglavnom Luterovih i Kalvinovih protestanata.

Raspadom Svetog carstva, javila se ideja o ujedinjenu Nemačke, a glavni kandidati za ujedinjitelja su bili tradicionalno moćna Austrija i njen novi rival, Pruska. Pruska je nastala od poseda porodice Hohencolern koji su nasledili i ujedinili poljsko vojvodstvo Prusku i nemačku državu Brandenburg.
Za razliku od Austrije, Pruska je bila čvrsto centralizovana država sa velikom jako vojskom u odnosu na svoju teritoriju. Sukob između Pruske i Austrije je počeo dolaskom Marije Tereze na presto Austrije. Vladari Bavarske i Saksonije su odbili